kedikumu / / / çok acaip..

Vakit Var Daha

2011-12-26T23:20:00.001+02:00

tasarım: kedikumu

VAKİT VAR DAHA

Elif Lâm Mim. Yirmi üç haziran dokuz yüz altmış yedi
Bulanık atmosferin içinde gözlerim sımsıcak;
Yeldeğirmeni'nden denize sarpa sararak inen bir sokakta.
Vakit tamamdır diyorum. Ve sokağın sesi

Diyor ki değil daha
Vakit var daha

Bir kilise tadı taşıyor Dolmabahçe camiinin pencereleri
Uzaktan bakmak şartıyla ve aydınlık oluşunu saymazsak;
Ve denizin gişesinde oturan kısa boylu saat kulesi
Yakasının içine kaydırmış hafifçe basınç-ölçerini

Diyor ki değil daha
Vakit var daha

Mermerin memelerinden hafifçe hafifçe damlıyor mavi
İlk mavi, doğru mavi, çayır çimen bilgisi
Cücükleniyor orda hemen ılık menekşesi Şems'in
Çalgıcısını da yanında gezdirirdi Konya'da Şems ki

Diyor ki değil daha
Vakit var daha

Bir koku gibi dururdu parmağı yüzüğünün içinde
Gerindikçe bütün Doğuya yayardı bedenini,
Sağlığından çerçeveler yaratır Kelime Hatun
Uzun uzun duyardı gözlerine çekilmiş mili

Diyor ki değil daha
Vakit var daha

Evlerden çadırlardan toplananlar bini buldukça
Padişahın önünde törenle uçuruldu kelleleri.
Geceyi bir dert gibi geride bırakan Yahudiye
Gündüz de tırnaklı hayvanların eti haram edildi

Diyor ki değil daha
Vakit var daha

Genç Osman annesinin rahmini çekip üstüne
Adı burgaçlara yazılsın diye bekledi.
Ve Sinan düdenlerde olsun diye ölümü
Kurduğu her yapının temelini suya indirdi

Diyor ki değil daha
Vakit var daha

Düşmanına ilerlerken tuhafça gülerdi
Köroğlu'nun sırtında üst üste dokuz dombay derisi.
Ve kaçarken yılan sokmuş orman perisi
Gözleriyle izlerdi sessizce erkeğini

Diyor ki değil daha
Vakit var daha

Deve, devenin üstünde tabut, biri çekiyor deveyi
Üçü de Ali: deve, deveyi çeken ve tabutun içindeki,
Çılgın gibi koşuyorum köylerden şehirlere
Başını kayalara vura vura ilerleyen bir insan seli

Diyor ki değil daha
Vakit var daha

Hafif kanlı Chevrolet'ler, hırslı Pontiac'lar, kıranta Buick'ler
Gürültüyle akıp gidiyor General Motors'un enikleri;
Ve ağır kıçlı, geniş çeneli, soluklu arabaları Ford'un;
Ve ağaçlar görüyor, gözlüklü, iri kıyım Chrysler ailesini

Diyor ki değil daha
Vakit var daha

Sokak lambaları yerebatanlar yük kamyonları
Almadan edemeyeceğimiz bir selam gibi
Sırtlar arkalar talvekler duldalar öte yüzler
Ve kuyuya sarkıtılmış bir testinin dibi

Diyor ki değil daha
Vakit var daha

Cemal Süreya (Papirüs, Sayı 38, Ağustos 1969)

4. Kum

2011-12-15T19:22:00.001+02:00

İnternete bakınca, bilhassa 18-25 yaş arası gençlerde bir hâl var ki çok dikkatimi çekiyor: 3-5 kişilik bir arkadaş grubu, internet kullanıyorlar, o grup dışında kalan her şey ve herkes yabancı bir evreni işaret ediyor o gruptakilere. O grubun bir şeyi onaylayıp onaylamaması yine o gruptan birisinin vereceği ilk tepkiyle belirleniyor. Grup içinde görüş ayrılığı hemen hiç yok. Sürekli iletişim halinde olma, karşılıklı onaylanma ihtirası içindeler.

İyi ama buna neden ihtiyaç duyuyorlar? İnternet yepyeni bir evrense, o kapıdan bir başlarına geçebilme cesaretleri neden yok? Üstelik, ıssız bir adaya düşseler yanlarına üç arkadaşlarını alacakları kesin olan bu gençler, anarşist, aydın ve muhalif oldukları iddiasındalar. Yalnız kalmayı beceremeyen, yeni bir evreni o evrenin yapısı içinde yorumlama, öyle kabul etme yeteneği olmayan, dış dünyanın tüm kural ve yargılarını olduğu gibi internete taşıma ihtiyacında olan insanın tabudeviren değil muhafazakâr ve aciz bir varlık olduğundan haberleri olmasa gerek...

Arkadaş grubundakilerin ‘çok iyi’ olarak peşinen kabul görmüş oluşu, tüm yenilenme, değişme, dönüşme, gelişme kapılarını da kapatıyor onlara. Sözgelimi; Ali’nin çok iyi oluşu, ‘çok iyi’ kavramını sabitlemiş oluyor, o kişinin evreninde. Ve geri kalan her şey ve herkes de kamulaşıyor böylece.

İnternetin olumlu bir gelişme getirmesi, iyilik, güzellik getirmesi bekleniyorsa, önce bu hastalığı yenmeli.

Nuri Bilge Ceylan’ın yapıtları, aynı nedenle anlaşılamıyor bugün Türkiye'de.

Gözleri Biraz...

2011-12-11T21:01:00.001+02:00

"Deri Değiştiren Yılan", Ali Teoman Germaner (Ankara Resim ve Heykel Müzesi)

DEĞİŞİM

İnce uzun bir hayvan
Çarpıyor
Çarpıyor
Çarpıyordu kendini taşlara.
Canı mı sıkılıyor
Can mı çekişiyordu yoksa?
Yok efendim dedi yanımdaki adam
Gömlek değiştiriyor yılan
Bu hallerden anlarız dedi az çok
Biz de sınıf değişmiştik bi zaman

Can YÜCEL

Acaba diyorum, şu baş harflere takılıyor da gözüm...

Baştan başlayınca: İ – Ç – Ç – Ç – C – C.

Diyorum, benzer formlar alt alta düşünce, ince uzun bir hat mı oluşuyor orada?

Önce üç Ç alt alta: Çarpıcı; ardından iki C peşisıra: Canlı!

Acaba, diyorum: Oraya mı saklanmış yoksa bu gömlek değiştiren yılan?

Ç’ler fazlalıklarından kurtularak C oluyor diye düşünmek; sayrılık mıdır? Sonra İ ile bir de kuyruk çizsek bu hayvana; kafası mı eksik kalır? Kalmaz efendim, ne diye kalsın? Kafası da orda işte bakın; nasıl da tıslıyor, çıkarmış da koca dilini!

Hadi canım sen de.. uydurma.. diyorsunuz. Hem o zaman GBB ne olacak, öyle değil mi?

Aman ne iyi ki, uyduruyorum efendim. Değilse, sokuverirdi bir tarafımızı yılan...

Maazallah...

Yılan bu, yılan!

Belli mi olur Sağı-Solu?

exdergi.com'da yayımlanmıştır.

3. Kum

2011-12-06T19:52:00.001+02:00

On altı yıl olmuş internetle tanışalı. ODTÜ’deyim o zamanlar, okuduğum bölümü sevmiyorum. Yine derslere girmediğim bir gün, arkadaşım, beni bilgisayar laboratuvarına götürdü. Sekiz ya da on tane bilgisayar vardı odada. Bu bilgisayarların ekranları o güne kadar gördüklerimden daha büyüktü ve galiba kasaları da yoktu. Arkadaş boş olan bir tanesine oturdu, okul numarasıyla giriş yaparak, beyaz bir pencerede sıralı başka öğrenci numaralarından bir tanesini seçerek şöyle yazdı:

- slm

Ne anlama geldiğini sorduğumda, orada öğrencilerin birbirleriyle yazıştıklarını ve birisine selam verdiğini söyledi. Hemen o an, başka bir dünyanın eşiğinde durduğumu hissettim. Karşı taraftan da buna bir karşılık geldiğini görmek hepten aklımı almıştı:

- slm

Hayret! Benim şaşkınlığımı fark eden arkadaş, altavista.com’dan birkaç porno siteye girmiş, ftp ile bir yerlere bağlanmaya çalışmış, ‘@’ diye bir işaret kullanmış, ve waltdisney.com’da kısa bir tur atarak serisini hatasız tamamlamıştı.

Sözde, 1982’de bir Sinclair ZX Spectrum sahibi olarak az çok bilgisayar kültüründen geldiğini sanan ben, şaşırmıştım. Sonra hemen her gün dersleri asıp oraya gittik. Chatte zaman geçirmek eğlenceliydi evet, hatta internetten ilk kızla tanışan evrenin bir mensubu olmakla da içten içe büyük bir gurur taşırım. Elbette taşımam, ne gururu... Ama o zamanlar “öyle şey olur mu ya.. internet ne ya..” diyenlerin benden en az beş sene sonra böyle bir şeyin de olabileceğini anladıklarını eklemeliyim. Hatta kimisi web tasarımcısı olarak çalışıyor şimdilerde...

Chat ile interneti birbirinden ayırmalı. Çünkü ilki doğrudan ve canlıdır, geri kalan her şey durağan, indirekt ve banttan. Chat, insana işaret eder. İnternet, bilgiye. Bugün eğer iki cümleyi yanyana getirebiliyorsam, bunda uzun süre chat yapmış olmanın da payı var, sanıyorum.

Bunları söyleyerek, chat yapmanın önemini ve gerekliliğini savunuyor değilim. Hatta ben ‘chat yapan’ birisi değilim. Çünkü onca yıldan sonra artık ister istemez bu konuda bir “yetenek” kazanıyorsunuz. Artık karşınızdaki insanı tanımanız sadece bir dakika sürüyor, sonrasında chat belki çok daha özel bir alana dönüşüyor, ya da karşınızdaki suret eğlence malzemesi halini alıyor.

İşte oraya da, chat’e de gelmeden... Bugün internette bir insanı tanımak için gerekli malzeme hayli fazla. Bloglar başta olmak üzere, sosyal medya iletileri, paylaşımları, kullanıcı profilleri vs. hepsi bir kişiyi, belki yıllardır tanıdığınız bir arkadaşınızı bile, tanınmaz hale getirebiliyor.

İnternette zaman geçirdiğimizde, oturduğumuz yerden çok büyük bir kalabalığı izleyebilme olanağımız var. On beş yıl önce hayal bile edilemeyecek kadar ütopik bir şey bu: Hiç sokağa bile çıkmadan bir günde binlerce insanı görebilmek.

İnterneti hala kullanamayan, interneti twitter sanan, interneti bilmeyen, giderek internette bulunamayan bir yazarın, bugün hiçbir yanıyla ciddiye alınamayacağını düşünüyorum. İnterneti izlemeyen ve kanlı canlı ortaya çıkmayan bir yazar, yazarlıktan söz edemez bence bugün. Belirli bir yaşa gelmiş, usta yazarlarda bu durum ne kadar hoş görülmeye müsaitse de, devasa eksikliğin yarattığı açık, artık deneyimin ve yetkinliğin önüne geçiyor, görüyoruz.

İnternete adım atıldığında, maskenin düşme tehlikesi de var tabii. Örneğin K. İskender. ‘Underground’ konumlamasını yeterince tatminkar bulmamış olacak ki, internette boy göstermenin önemini çabuk kavradı. Doğrusu, takdir etmek gerek. Ancak, önceki imgesinin, yani yalnızca uzaktan görünen imgesinin örtülü taraflarının açığa çıkmış oluşu, internette bulunmayan yazarın neden ciddiye alınamayacağını belirginleştiren güzel bir vak’a olmuştur. Mesela; şöyle bir bakıldığında, izlediği filmlerin, dinlediği müziklerin vasat altı bir skalada seyrettiği açıkça görülebilir. İşte tavsiyelediği birkaç film: Evil Dead, Nekromantik, Phantasma.. Cam Bonomo fanı olan bir yazar düşünün; rock, underground, sinema, hele ki Şiir...

Bir zorunluluk yok diye düşünülüyor, doğru elbet, ama temelde Yazı’yla iletişim kurulan bir mecrada, en önde yazarların olması gerekmez mi? Herkes kalsa da, yazar kayıtsız kalmamalı, okurlarının, milyonların arasına çırılçıplak karışma cesaretini gösterebilmeli. Evet, en çok da o göstermeli.

Helal olsun İskender’e...

Bir ara şuradan devam etmeli:

"Büyük magazinlerin gelişimi, ve küçük dergilerin yayın olanaklarını hemen hemen yitirmiş olması gençlerin ortaya çıkış, palazlanış koşullarını değiştirecektir. Böyle giderse gençlerin işi daha zorlaşır diyorum. Bugün bu yayın organlarının gençler için tek güvencesi, başlarındaki yöneticilerdir. Ya onlar değişir, yerlerine başka tutumda kişiler gelirse?"”

(Cemal Süreya, Gösteri Dergisi, Mayıs 1982)

2. Kum

2011-11-30T21:58:00.001+02:00

Paris, Texas filmini izledim dün gece. Kurgunun yapıta engel olduğu bir film sanki bu. Belki de romandan uyarlayan senaristin acemiliği, ama olsun, iyi... Nastasia Kinski ile aynalı camın ardından konuşmak: Kendi suretinden başka bir şey göremeyen Kadın’ın, Adam’ın sesiyle içe doğru kırılışı, dış sesin iç sese evrilişi, kadının içe ve giderek karşısındaki erkeğe doğru yönelişi; en nihayet onu görmesi. Hem safkan sinemanın kendini hatırlatışıyla hem de kadın-erkek üzerine esaslı yorumuyla, unutamayacağım bir sahne. Kill Bill’i anımsattı bana hikaye, orda roller biraz daha farklı. Ama dedim ya, hakkıyla kotarılamamış bir film, gereksiz uzuyor kimi sahneler; iyi oyunculuklara rağmen. Bir de şu; adam kadına geldiği sıra arkaplandaki binanın penceresinden kameraya el sallayan iki insan! Olsun, iyi.

Mizah yazılarıyla başladığım blog neden farklı kulvarlara doğru gitmiş? Sürekli mizah; sürekli gülen, sürekli şakalar yapan bir adama işaret ettiği için mi? Bu da var şüphesiz, ama bu bir neden değil sonuç olmuş bende. Dünyaya teleskopla bakmak: Yorucu, sıkıcı ve gereksiz bir eylem olduğuna usta mizahçılar da inanmış olacaklar ki, hepsi farklı alanlarda da ürün vermişler. Bu yüzden Usta’dırlar zaten.

Blog uzmanları(?) tek bir konuya yoğunlaşın, o konuda uzmanlaşın derken kime neyin öğüdünü veriyorlar acaba? Blog, her şeyden ama her şeyden önce gitgide kalınlaşan bir insan sureti değil mi? Tek bir konuda yazan ya da paylaşım yapan kişi, çok sıkıcı, çok yavan bir insan izlenimi yarattığının farkında mı? Farkındaysa mesele yok, dilediği gibi... Tabii bir de bir kişinin blogunu –diyelim birkaç yıllık- okuyup o kişinin yine de tanınamayacağını iddia edenler var. Akıl alır gibi değil doğrusu. Bu konuya dönmeliyim...

Kumları eşelemek; nereye çıkarsa çıksın...

1. Kum

2011-11-28T19:20:00.001+02:00

Günlük tutmasını oldum bittim beceremedim. İlkokul yıllarımda, babamın her yılbaşında eve getirdiği o kocaman ajandalardan en renkli olanları yüklenir odama taşırdım da; 2 Ocak 1983. Uyandım. Okula gittiğim için hazırlandım. Kahvaltımı yaptım. Dışarı çıktım. Okula vardığımda okul kapısından içeri girdim... diye devam eden bir saçmalığı en çok iki gün sürdürebilirdim. Günler geçtikçe, bu ajandalar benim karalama defterlerim oluverir; bir sayfasına izlediğim filmleri yazıp yıldızlarla puanlandırır (neden hepsi beş ya da dört yıldız?), arkadaki boş “not” sayfalarına resimler çizer, ortasından bir yeri açıp o sayfaya öğrendiğim küfürleri sıralar, diğer bir sayfasına “şimdi bir hikaye yazacağımmm :)” diye oturur, örneğin;

- Saç koparttım.
- Niye?
- Sinirlendim.

gibi manâsız bir diyaloğu yazıp öylece bırakırdım. Yazacak bir şey bulamadığımda evdeki Gelişim Hachette, Meydan Larousse, Walt Disney Çocuk Ansiklopedisi (bu tabii daha sonra, 80’lerin ikinci yarısında. Ne severdik bu seriyi ağbimle. Sonradan öğrendim; ilk fasiküllerinde yönetici ve redaktörlüğünü Cemal Süreya üstlenmiş meğer) ya da bir diğerini açar, ordan mesela “Dünyanın en uzun nehirleri” listesini olduğu gibi ajandama geçirirdim: Mississippi!

Günlük kavramı ilk “Ahmet’in Günlüğü” adlı çocuk dizisiyle yaşamıma girmiş olabilir pekala. Ahmet’in çok efendi, fazla beyaz yüzlü bir çocuk olduğu kalmış aklımda. Ahmet’e imrendiğimi anımsamıyorum.

Beni yazma eylemiyle ilk buluşturan benden bir yaş büyük, ilkokul birinci sınıfa giden ağbim olmuştu. Şöyledir o, ağbim bir gün kendi defterine annem hakkında bir yazı yazar. İçinde şu cümle geçmektedir ki, annem bu cümleyi o hafta teyzemlere, halamlara, komşulara da okumuştu: “Annem çok hamarattır.” Onları asıl güldüren ve şaşırtan altı yaşında bir çocuğun hamarat kelimesini kullanıyor oluşuydu. Ertesi gün ben de tükenmez kalemimi aldım; annemi daha güzel bir yazıyla anlatacak, herkesin ağzını açık bırakacaktım. Ne ki, beceremediğimi, enikonu ağlamaklı olduğumu şimdi de duyumsuyorum, şöyle yazmışım:

Annem Nasıldır
Kız, hamarat, kızgındır.

Demek, ağbim günlük tutuyormuş o zamanlar, şimdi bir diğer kıskanma anı geliyor da aklıma... Ağbim günlüğünde bir yere “Laurel & Hardy izledim. Puding yedim.” diye yazmış. O “&” işaretini günlerce kıvıramayış sancımı ve puding kelimesini ara ara cümle içinde kullanışımı...

Ferhan Şensoy’un lisedeki edebiyat öğretmeni, yazar Tahir Alangu’nun, Şensoy’la beraber birkaç öğrenciye daha verdiği “Günlük tutun mollalar!” öğüdü de on yıldır aklımdan çıkmaz. O zaman yirmi beş yaşlarındayım, kocaman adamım, yine de ne olduysa oldu, günlük tutma alışkanlığım hiç olmadı, anlamlandıramadım belki de. Bu arada, hayıflanmama sebep olan o çocuklar arasında Selim İleri ve Engin Ardıç da var.

Nedir günlük/blog? Kişioğlunun o gün başından neler geçtiğine dair bir tutanak mı, yoksa o başından geçenler karşısında kişinin tutumunun bir aynası mı? İkincisi her koşulda sağlanıyor, öyleyse kişi kendisini dışarıdan görmeye mi çalışıyor? Bu çabasında ne kadar cesur? Aynanın ne kadarı ayna ne kadarı okuyucu? Soruların belirsizliğini koruması, tek bir şeyi doğruluyor: Günlüklerini yayımlayan kişi, risk altındadır. Her koşulda. Aslında; en çok da şu sanki:

Ey alınyazısı uzmanı
Suretlerle doldurursun yazını
Cemal Süreya

İlkokulu Bitirdiği

2011-11-04T23:49:00.003+02:00

Jack Daniel'z

2011-09-03T15:22:00.001+03:00

Kitsch objelere oldum olası sempati duydum. Ne kadar satın almaktan uzak bir tutum izlesem de (on yıl kadar evvel; Bolu Dağı'nda bir benzinlikteki durgun molamı tiyatroya çeviren, üzerinde "Görümceme Sevgilerimle..." yazan çakmağı saymazsak), küçümsesem de, eşsiz Doğu-Batı harmanı güzel ülkemizin gündelik yaşama ne yapıp edip sıkıştırıverdiği bu şeyler, beni her zaman fantasmalara sürükledi.

Yukarıda görmekte olduğunuz şey ise, biraz önce, yaz tatilim sırasında karşıma çıktı. Zeynep, Tayland’da bir sokak tezgahından almış bu muhteşem tasarımı. Yatağın üzerinde görünce hemen sordum: Bu nedir? Çakmak (ah, yine!), aynı zamanda şişe açacağı olduğu yanıtını aldım. Sahiden de öyleydi. İşlevselliği abartmada usta olan Kitsch, bu kez de bir albeni yaratmakta gecikmemişti anlaşılan. Açacak olarak tasarlanmadığı açıktı; eğer bir açacak olsaydı, ona bir de çakmak ekleştirmek ürünün kendisinden pahalıya geleceğinden, anlamsız olurdu. Evet, bu bir çakmaktı.

Hayır, oturup tasarımcısına mektup yazmak gibi bir fikir geçmedi aklımdan. Onun yerine; eline çakmak alan her insanın umarsız teslim olduğu o klişe hareketi yaparak; çakmağı çaktım. Yanmadı. Bir daha çaktım. Çakmak, yanmadı. Bu kez daha uslu bir hareketle, yeniden denedim. Yanmıyordu...

Zeynep’e çakmağın yanmadığını söylediğimde bir karşılık veremedi, çünkü odadan çıkmıştı. Çakmağı bir kez daha çaktım. Bu kez çakmak sol elimdeydi ve parlak sırtı ışıl ışıl ışıldıyordu. Evet, çakmak yanmıyordu ama, açacak olarak yontulmuş boşluğun çeperlerinde; gelgelli, mavi bir ışık, telaşla yanıp sönüyor; göz alıyordu. Ana ödevini yapamasa da -zor nefes alsa da- yine de etrafına neşe saçmasını bilen, gerçekten sürprizli bir şeydi bu...

Böylesi bir şey kimin, nerede, nasıl aklına gelmiş ki şeklinde uç veren düşüncelerin, kafatasımda süratle serpilmeye başladığı esnada; üzerindeki Jack Daniel’s logosuna bakıyordum. Şimdi bir şüphem kalmamıştı: UzakDoğulu girişimci, voliyi nasıl vururum acaba diye düşündüğü uzun gecelerden birinde, bir barda, viskisini yudumluyordu. Aldığı alkolün de etkisiyle, düşüncelerle seksek oynarken iyiden iyiye yorulan zihni, dördüncü dublesini devirdiğinde; yakınlarındaki objelerden fikir devşirme kolaycılığına kapılıvermişti...

Kırk beş yaşlarında olduğu kesin girişimcinin, barmenle arasında duran viski, sigara, çakmak üçlüsü sanki bir şeyler söyler gibiydi. Yo hayır, viski ve sigara işine giremezdi; o işe bir kez bulaşmış, sahte Tayland rakısı ürettikleri imalathane basılmış, Bangkok 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nce 24 yıl ağırlaştırılmış hapis cezasına çarptırılmış, duruşmadaki iyi halinden ötürü cezası 23 yıla düşürülmüş, 8 ay önce de genel aftan faydalanarak güzelce salınakoymuştu. Artık eftamintokofti işlerde (Ah! Aktunç!) yoktu, bu yeni ürün elbette; bir Çakmak olmalıydı.

Bulduğu olağanüstü fikrin dudaklarına sunduğu gülümsemeyle, başını önünden kaldırarak bar taburesinde şöyle bir dönerken, gördüğü tatminkâr çakmak/insan oranı ile, bir kez daha mutlu oldu. Hemen orada, ar-ge çalışmalarına koyuldu. Barmenin gece boyunca açtığı bira şişelerinin frekansı, aldığı alkolün de etkisiyle, ürünü mükemmel bir manevrayla çakmak-açacak eksenine doğru kıvırmıştı. İyi olmuştu; bu, yepyeni, şahane, çok özel bir cihazdı. Kendisine bir viski daha söylerken, sigarasını yaktı.

Barmen, Jack Daniel’s şişesini bardağın üzerinde yukarılara doğru kaldırıp indiriyor, bardaktaki buzlar, dökülüşen çamsakızı mayiyle, esriyip gidiyordu... Barmen bardağı, her seferinde artan bir coşkuyla mı dolduruyordu? Efendim, bu, beşinci dubleniz olduğuna göre, siz, bizim iyi bir müşterimizsiniz, der gibi bir ses okunuyordu tavırlarında. Barmene eyvallah dedi, içkisinden sıkıca bir fırt çekti: Ne güzel şeydi şu viski! Bulduğu ilginç fikir, o olmasa, aklının ucundan bile geçemezdi. Bütün gece bu anı beklemiş; ışıklı bardak altlığı, minyatür içki şişeleri, müzik çalan şakacı kadeh ve benzeri yalçın fikirlerin arasında yapayalnız kaldığı bir sırada; viski: Kapıları açıvermişti işte... Viskiye olan gönül borcunu, Jack Daniel’s logosunu çakmağın ön yüzüne adeta bir mühür gibi çakarak ödemek, yerinde olacaktı. Hem tabii ya; böylece bu çığır açıcı buluş, Jack Daniel’s için şık bir promosyon ürünü olabilir, voli daha da sağlam vurulabilirdi. Ancak, aldığı alkolün etkisiyle olacak; Jack Daniel’s kapaklarının, çevrilerek açıldığını, o an aklına getiremedi... Ah o yanıp sönen mavi ışıklar! Onların; sahneden gözlerinin içine içine, gece boyunca batıp çıkan lazer ışıklarının frekansından doğduğunu söylemem, sanırım gereksiz. Uygun form ve ebatlarda üretildiğinde, pekala oyuncak elektroşok tabancası olarak da pazarlanabilecek bu akıl şaşırtan sistem; ah o mavi ışıklar!

Çakmağın arka yüzüne gelirsek... Burada; dikdörtgen bir hacmi, dört yerine üç vidayla sabitleyerek maliyette çok akıllıca bir çözüme giden başarılı iş adamının izlerini buluyor oluşumuz, doğaldır. Üzerine 32 adet küçük çaplı oylum kakılmış alüminyumparlak alaşım; barın tuvaletinde kullanılan malzeme hakkında net bir intiba verirken, bulunan fikrin gözkamaştırıcı imgesini yansılamaya elbette müsaitse de; ben tercihimi; ferâsetli beyefendinin bara, görkemli bir Harley Davidson’ın sırtında, saçları külrengi kumrular gibi uçuşarak, güneş gözlüğünün camları, sokak ışıklarıyla tek tek parıldayarak ve sütbeyaz, Made in Thailand gömleği paraşüt gibi şişerek gelmiş oluşundan yana kullanıyorum, peygamber vitesinde...

Zeynep, yemeğe gelmiyor muyum diye soruyor. Ardında bir uçak sesi.

Gümbedek

2011-08-10T22:25:00.081+03:00

Gümbedek güm!

Sevgili Komşum,

Gümbedek güm!

Ramazan davulunun otoriter ritmi eşliğinde, gecenin şu en şizofrenik dakikalarına doğru sokulurken; sevdiğim ağbim, değerli iş ortağım Aykut’un, arabasının sileceklerine iliştirilmiş notunuzu bana göstermesinden bu yana geçen yaklaşık dört buçuk saat boyunca, size yazıp yazmama düşünüşleriyle epeyi bir oyalandım. Sözkonusu ticari aracın şahsıma ait olmaması, dolayısıyla notunuzun bana özel yazılmamış oluşu, sorguyu baştan anlamsız hale getirse de, bir yolunu bulup evime girmeyi başarmış böylesine duyarlı, öylesine açık kalpli bir sesi; hayır, karşılıksız bırakamazdım. Aykut’la ne işler peşinde olduğumuzu burada söylemem, sanırım yersiz...

Gümbedek güm!

Şu masamda görmüş olduğum beş cümleye yedi satır ebatlarındaki "orijinal" not, [Rahmetli Başkan Kennedy] birincil ödevi gereği, okurunu bir daha aynı eylemi gerçekleştirmekten men etmesini pek iyi beceriyor, öncelikle bunu takdir etmek gerek. [Brigitte Bardot] Hiç tanımadığı bir insana bir mesaj iletirken, mecra yapısı gereği tek kollu olan iletişim biçimini koza çevirmiyor oluşunuzdaki titizlik, belki de Mass media'ya inancını çoktan yitirmiş birisi olarak beni, ayrıca etkiledi. Söylememe izin verin; notunuz üzerine Aykut’la bir dakika kadar konuştuk. Bu bir dakika; en az otuz yıldır tanıdığım, zaman geçirmekle hep içten içe gönendiğim, her ne kadar boyum yetmese de felsefî sohbetiyle esriyip gittiğim bir ağbiyi, ayda yılda bir yakalamışken harcanmışsa, enikonu uzun bir süre, sizi temin ederim. Aykut’la ne işler peşinde olduğumuza gelince... bu kimseyi ilgilendirmemeli.

Gümbedek güm!

Sevgili komşum, güzelsiniz. Eminim; o lastikleri patlayasıca “bütün arabaların ve çöp kamyonlarının sesini” duyduğunuzda, uyuyordunuz. Yatakta; seslerin birazdan kesileceğine dair serinkanlı umudunuzla-uykunuzu saatlerce bölüştürmeniz, artık sonunda pes ederek birden öylece doğruluşunuz, bir hışım başucunuzdaki etajerde duran günlüğünüze uzanışınız, kucağınızdaki defterde ilk bulduğunuz boş alana hızla satırlarınızı sıralayışınız geliyor gözümün önüne. İnce uzun bir tişört mü vardı üzerinizde? Arkası beyaz, ön yüzü eflâtun çerçeveli-çizgili bir kağıtta bulunan, bu düpedüz şiirsel sözler, yazım stili ile kalem tutan bir ele ait olduklarını söylerken, onun hemen altında belli belirsiz seçilen pembe! uçlu kalemle yazılmış harfleriyle, bunun sizin günlük defteriniz olduğunu düşündürüyor bana, elimde değil. Bir önemi, yok elbette... Peki kağıdınızın muntazaman yırtılmış dipdiri gövdesine bakıp; yazmaya başladığınız andaki eflâtun öfkenizin şimdi biraz pembeye çaldığını düşleyerek avunç içine düşmem, şapşallık mı sayılmalı acaba? Mâlum burası Cihangir, “Alev Alatlı falan olsa ya yazan..” dedim Aykut’a. Biraz gülüştük.

Gümbedek güm!

“Bir daha arabanızı buraya koymayın lütfen!” cümlesinin tek başınayken dayattığı keyfiliği, o çiğ çirkinliği devirişinizdeki yetkinlik, bugün handiyse unuttuğumuz, özlediğimiz, çarpıcı bir incelik. Mahir bir kuyumcu edasıyla, başa ve sona hassasça yerleştirilmiş bir çift “!” işaretinizin; garibân muhattabının tepesine -durup dururken- dikiliverme sevdalısı alikıranın elindeki çalıçırpı değil: Yaşatmak gafletinde bulunulmuş kasvetin rütbesini, göklerden indirip, okurunun omuzlarına olduğu gibi çökertme emeliyle ışıldayan enfes art direksiyon unsurları olduklarından söz edilebilir. “Doblo’nun sahibi kim?” misli size ait olmayan 'yalın' bir soruyu alıp da yazınızın orta yerine o denli tumturaklı yuvaladığınız yetmezmiş gibi, gecenin bir körü ve üstelik uykulu ve üstelik huzursuz olmanıza rağmen "tırnak" işaretlerinizi eksik etmemiş oluşunuz, sonra buradan yerine “burdan” yazmayı uygun gören o inisiyatifçi, minimalist üslubunuz, o “bütün arabalar”, “çöp kamyonları”, “avaz avaz bağıran adamlar”: Doblo!.. O adamlar bilmeliler: Aykut’un arabası Doblo değil, Fiorino.

Gümbedek güm!

Siz; siz bu satırları bu akşamüzeri yazdınız. Ne var ki beni, dün geceye götüren, sizsiniz. Ne yapalım, kabahat sizin. Ayrıca siz: Kadın olduğunuz fikrine nereden kapıldığımı soracak bir kadına benzemiyorsunuz. Aykut içerde uyuyor, sabahtan işleri var.

Gümbedek güm!

Güm!

Davulcu, köşeyi dönerek uzaklaşıyor. iTunes, search: “I could” - 3 results found:

Patrica Barber - I Could Eat Your Words

Petra Berger - I Couldn't Say No

Roxette – Wish I Could Fly

Play!

Babel

2011-07-21T21:21:00.042+03:00

Babel (2006)

6,9 / 10

Yönetmen: Alejandro González Iñárritu

Nâzım Hikmet, “Nerden Gelip Nereye Gidiyoruz?” şiirinde “yıkan da yaratan da biziz bu güzelim, bu yaşanası dünyada.” diyerek seslenir insanlığa. Babel, bu büyük şiirin perdeye yansımış hali gibi, diyebilirim. 'Amores perros' ve '21 Grams' filmleriyle ün yapan Meksikalı yönetmen Iñárritu, bu kez bir kurşundan yola çıkıp bütün bir dünyaya kadrajını açarak, Doğu ve Batı arasındaki kültürel farklılıkların, yaşamsal ayrımların birbirini tamamlamaya muhtaç orada nasıl öylece beklediklerini gösteriyor bize. Çocukları merkeze alış biçimiyle iddiasını güçlendirirken, ancak 'çocuk gözüyle' görülebilecek saf, bakir imgelerin izini sürüyor. Doğu-Batı, savaş-barış, toplum-birey, halk-iktidar, mutluluk-keder, mantık-inanç hepsi; hepsi filmde iç içe... Derken, işte yeniden çıkagelen Nâzım'ın dizeleri: “Yeter ki bırakmayalım, yaşanmamış günlerimiz yok olmasın çocukların avuçlarıyla birlikte, / boşluğun karanlığına çıkmasın negatif resimcikler, / yeter ki ekmek ve hürriyet yolunda dövüşebilmek için yaşayabilelim.”

En iyi müzik Oscar'ına layık görülmüş Babel'in kanımca en zayıf tarafı bu; gereğinden fazla müzik kullanımı. Bir de 143 dakikalık uzun sürede, ilk yarısında kotardığı o güçlü etkiyi sonraları maalesef alımlayamadığımı söyleyeceğim. Evet, Hollywoodcu sinema anlayışına yenik düşerek 'büyük film' olma şansını yitirmiş olsa da, Babel, elbette seyre değer.

Meksikalı dadı 'Amelia'ya hayat veren Adriana Barraza'nın yetkin oyunculuğunda...

kırmızı sihir

2011-06-27T17:44:00.004+03:00

5 yaşında falan olmalıyım.. oturma odasının duvarındaki termometreye aklım ermiyordu. altında kırmızı mini bir topu olan ve ısıya göre yükselerek ısıyı ölçtüğü ebeveynlerim tarafından şahsıma deklare edilmiş akıl sır ermez bir aygıt. cıvaymış içindeki de. vay be.. cıva he mi?

babamın "kırılırsa eğer, yerde bilye gibi seker bu cıva.." demesiyle termometre gözümde iyiden iyiye gizemli bir kimliğe bürünmüştü. zaman zaman kimse görmeden termometreyi duvardan indirir uzun ve kaygan çubuğunu öper koklardım. haha..dur lan anlatıyoz.. zaman zaman kimse görmeden termometreyi duvardan indirir o uzun ve kaygan çubuğuna dokunur, parmağımı kırmızı mini topunda beklettikçe kırmızı çizgisinin usul usul yükselişini seyrederdim. zira o yaşlarda bir şeylere yön veriyor olmak çocukların en sevdiği oyunlardan birisidir. su tabancası ve uzaktan kumandalı araba benzeri oyuncaklar bu yüzden onları delirtir. lakin vücut ısımla bir noktaya kadar yükseltebildiğim termometrenin kırmızı çizgisi o noktadan sonra hareket etmiyor ve oyunum çok geçmeden son buluyordu. ayrıca nasıl yükseliyordu?? sihirbaz mıydım yoksa? "ben dokununca yükseliyo bakınnn!! :)" diyerek ağbimi kıskandırma girişimlerinde bulunduğumu ve "oğlum bırak onu kırılır.. oyuncak mı o?" dediklerini de yine dün gibi anımsıyorum sevgili ebeveynlerimin.

İçinde cıva denen o kışkırtıcı kırmızı eczanın bulunduğu termometre, duvarda gün geçtikçe dev bir soru işaretine dönüşüyordu. Her 10 dakkada bir koltuğun üzerine çıkıp ta dibine girerek "vuhaa..anne yükseliyo bu!" dediğim günlerden birinde bizde çay içmekte olan
teyzemin "meteorolog olacak herhalde bu çocuk.." demesini ve abim dahil herkesin gülmesini geçen salı günü gibi anımsıyorum...

Evde kimseciklerin olmadığı bir gün termometreyle başbaşaydım işte. Uzun zamandır uygulamayı düşündüğüm müthiş planımı hayata geçirmenin artık vaktiydi. Termometreyi duvardan indirdim. Bu cıva denen şey ısınarak yükseliyorsa kibiritin ateşine acaba ne tepki verecekti? elimi koltuğa sürterek yaptığım denemelerde en fazla 30'u gösteren çubuk bu kez en yüksek sınır olan 50'yi de görebilir miydi yoksa sayın seyirciler? Evde kimse yokken her çocuğun mutlaka denediği kibritle oynama oyunundan gelen tecrübemle mutfaktan aldığım kibriti kutusuna usta bir hareketle sürttüm ve sigaramı yaktım. pff..ya bi git..titreyen minik ellerimi yavaşça masada duran termometrenin kırmızısına yaklaştırdım. Aman allahım yükseliy..."Puffmm!"

Termometrenin minik kırmızı topu patlamış, her yan kan revan içinde...minik kırmızı topu patlamış ve termometre kapkara olmuştu. Ter içinde kalmıştım. Hemen yerlere bakındım. Yerlerde bilye falan yoktu. Termometreyi yerine astım.

"Big-Bang"den 3 gün sonra annem "A-aa..nolmuş buna böyle??" diyerek önce termometreye ardından bana baktı. Ben soğukkanlı bir katil gibi: "Ağbim onu kibritle patlattı!" diyerek büyük bir iftiraya imza attım. Ağbim her ne kadar "hayır ben yapmadım o yaptı!" diyerek ağlasa da günde 20 sefer termometreyle yatıp kalkan bir meteorolog adayının böyle hunharca bir davranışta bulunamayacağına kanaat getiren aile büyüklerimiz ağbimi suçlu buldular. Sonra kuşpalazı falan olmuştu, öyle anımsıyorum..

www.sivrikose.com'da yayınlanmıştır.

Sosyâl Medyâ Kullanım Yönetmeliği

2011-06-12T14:07:00.021+03:00

Sosyâl Medyâ Kullanım Yönetmeliği

Madde 1.

Sosyâl medyâ kullanımı her internet gencosunun tabiî hakkı olup, günün dilenen saatinde yerli ve/veya yersiz her türlü piçliğin, şımarıklığın, edepsizliğin yapılmasına açıktır hadisesi

a) Yapılan yayınlarda klavye kullanımı esastır, bu, böyledir.

b) Yapılan yayınlar ülkenin bölünmez bütünlüğüne, yalnız kendisine ve 1’e bölünebilen tüm asal sayılara, çarpım tablosuna ve avagadro sayısına aykırı olamaz.

c) Yayınların Türkçe yapılması, yapılamıyorsa Türk Dil Kurumunun internet sitesinden feyz alınması ve tüm önergelerin eksiksiz yerine getirilmesi gerekir.

d) iletisim@tdk.gov.tr adresine gelen elektronik mektuplar okunmayacak ve yakılacaktır.

e) Bunlar da bu şekildedir.

Madde 2:

Sosyal medyada gençler arası yakınlaşma kanunu

a) 18 yaşından gün alan her Türk vatandaşı yasalarca “genç” olarak tanımlandırılttırılmıştır.

b) Bu gençlerin birbirleriyle olan her türlü münasebetleri (Örn: mentionlaşma, DM’leşme, çetleşme vb.) kayıt ve teminat altındadır.

c) Gençler diledikleri gibi yazmada özgürdür ve özgürlük cesaret istemektedir.

d) Gençlerin ruhsal sağlığına halel gelmesi ülkenin her türlü şekle girebilmesinin önünü tıkayan bir engel olarak görülüp karara bağlanmalıdır.

e) Şekil-şemal gözeterek, türlü biçimlerde yumoş gibi çekilmiş profil fotoğrafları kaldırılarak her eve internet filtresi kapsamında verilecek olan yaka kartlarıyla çekilmiş biometrik şeylerden temin edilmelidir.

f) Şekil-şemale kesinlikle prim verilmemeli, ADSL bağlantı ücretleri zamanında anlaşmalı banka şubelerine götürülüp güzelce yatırılmalıdır. Taksit-maksit yoktur.

g) Terbiyesizliğin alemi de yoktur.

Madde 3:

Sosyâl medyâcıların kullandıkları kelimelere itina göstermelerine ilişkin yasa tasarısı

a) Herkesin bildiği gibi anayasanın 58’inci maddesi uyarınca gençleri korumak anayasaya bağlanakoymuştur.

b) Argo, küfür, ana-bacı, şekil-şemal kesinlikle yasaktır.

c) Yapanlar hakkında yasal–masal işlemlere sebebiyet verilmesi hususu öğle yemeği öncesi apar topar görüşülürek güzelce karara bağlanmıştır.

d) Yemek sonrası yapılan çaylı-sigaralı sohbetlerde bazı hususların içinden çıkılamadığı için oturuma ara verilmiştir.

e) Vatana millete dil uzatmak zaten büyük suçtur da, ortaya da olsa söylenen her kötü sözün sahibine ait olduğu akıldan bir an olsun çıkarılmamalıdır şeklinde bir fikir birliğine varılmıştır.

f) Sinsice evlere, lojmanlara dağınılmıştır.

Madde 4:

İnternet sitelerinin yürürlüğe girmesi, yayınlanması, çoğaltılması, dağıtımı ve alım-satımına ilişkin kanun hükmünde kararname

a) Bahis, altılı ganyan, loto-toto, barbut, bul karayı-al parayı vb. tüm şans oyunlarının işi şansa bırakılmayarak topyekün imha edilip yakılması hakkında yapılan bütçe görüşmelerinden tam bir netice alınamamış olsa da, görüşme sonları “kapatalım gitsin” seslerinin salonda yükseldiği not edilerek oracıkta karara bağlanıvermesi hususunda oy birliğiyle karar alınmıştır.

b) Çeşitli yayın kuruluşlarınca yürütülen basın-yayın ilkeleri sonucunda çeşitli ortamlarda sıkça gözlemlenen :) , :( , :P, xD gibi noktalama imleri kurulda tartışmalar yaşanmasına yol açmış, biran evvel toplatılmaları karara bağlanmıştır :)

c) Sağlık bakanlığı izni olmaksızın yayına giren tüm sitelerin mühürlenmesi, bilgisayarlarına el konulması, yasadışı döküman, dergi, kitap, broşür, el ilanı, el bombası, 3 uzun namlulu tüfek, 2 tabanca, 6 şarjör, 128 mermi falan bunların hepsi türk standartları enstitüsünün ilgili tüzüğüne göre yasal işlem başlatılmış olup soruşturma çok yönlü olarak ele alınmaktadır, doğrusu da budur.

d) Karara bağlanmıştır.

e) Hepsi.

Madde 5:

Sosyâl medyâ, facebook, twitter, memurlar.net, kurtadam.com ve balca’nın duygu yüklü sayfaları'nın kullanım koşulları ve denetlenmesine dairdir.

a) Bunların hepsi güzelce kapatılacak yasadışı örgütlerin gençleri ağına düşürmesinin medyadaki yankıları sürerken özel hayatın gizliliğine ve kişilerin manevî şahsiyetlerine ilişkin kişi haklarından doğabilecek anlaşmazlıklar neticesinde din, dil, ırk, mezhep gözetmeksizin türkiye cumhuriyeti sınırları dahilinde yaşayan türk, kürt, laz, çerkes ayırmadan her eve filtreyi güzelce döşeyip internetin günün belirli saatlerinde gıdım gıdım evlere salınması hususu öngörüşülmüştür.

b) Mesai saatlari içinde (08.30-18-00) internetin televizyonla kafa kafaya çakışması sebebiyle, Seda Sayangil’in poroğramın daha erken bir saate alınması için yapılan oylamada oyların tamamı çekimser çıkmıştır.

c) Oturuma ara verilmiştir.

d) Geceleyin gençlerin internette ve bilhassa sosyâl medyâda haddini aşar derecede vakit harcadıkları, kabloların ısındığı saptanmış, buna önlem olarak internetin bundan böyle tüm hanelere filtre de değil sadece Tivibu paketiyle sokulması, hatta ücretsiz verilmesi meclis gündemine getirilmiştir.

e) Geçersiz bir işlem yürüttüğü için oturum sona ermiştir.

www.sivrikose.com'da yayınlanmıştır.

Kill Bill: Kadının zaferi mi?

2011-02-13T21:10:00.172+02:00

Güneş'e...

Quentin Tarantino’nun, senaryosunu Pulp Fiction filminin çekimleri sırasında Uma Thurman’la olan sohbetlerinde filizlenmiş ‘The Bride’ karakterinden yola çıkarak yazdığı Kill Bill, 4 saatlik uzunluğa erişince ikiye bölünerek 2003-2004 yıllarında art arda gösterime girer. Film, Tarantino’nun tüm filmlerinde olduğu gibi ağırlıklı olarak Hollywood, Western, Japon filmlerinden motifler taşısa da bana göre The Matrix serisini anımsamak tek başına yeterlidir.

Kill Bill, erkek ve kadın arasındaki ‘iktidar’ mücadelesinden söz açar. Ayrılık öncesi ve sonrasında tarafların tutumlarını gösterirken pekala erkek ve kadın doğası üzerine tartışır.

Detaylara hiç girmeden, ikinci filmin son sahneleri üzerinden birkaç şey söylemek isterim, zira burada ‘aşıkların’ Bill’in evinde giriştiği diyalog –ki buna bir David Carradine tiratı demek daha uygun düşer- tüm filmin özeti niteliğindedir.

Başlarken, Kiddo’yu ‘ufaklık’ diye Türkçeleştirdiğimizde Bill’in Beatrix'i nasıl ‘küçümsediğini' açıkça görürüz. Bill ile yüzleşmeye gelene kadar önüne çıkanı Hattori Hanzo kılıcıyla biçen Kiddo, Bill karşısında birdenbire güçsüz ve aciz konuma düşer. Kill Bill’de Hattori Hanzo kılıcı fallusun simgesidir. Sayısız örnek verilebilir ama başta madem Matrix’i andık öyle söyleyelim; Matrix’de Morpheus Neo için neyse Kill Bill’de Bill, Kiddo için odur. İsminden de anlaşılacağı gibi Kill Bill, Kiddo’nun fallik figürünü öldürme ve fallusa sahip olma ihtirası üzerinedir. O kadar öyledir ki, kılıç ustası Hanzo-San’a bir Hattori Hanzo kılıcı yaptırmak için Kiddo, ona ancak Bill’in referansını sunmak zorundadır. Yani, Bill’in evine gelene kadar fallik bir kadın figürü olarak türlü belaların üstesinden gelmiş olsa da –ki yine; dövüş sahneleri tıpkı Matrix’deki gibi cinsellik ve gönül ilişkisi de içerir- bu, yalnızca o kadardır. Kiddo Bill’i henüz alt edememiş, yenememiştir, ve evet; unutamamıştır.

Bill’in tiratı boyunca kendinden oldukça emin bir duruşla ettiği berrak sözleri; erkekte akıl ve sevginin birlikte zenginleştiğini seslenirken, kadının içinde gizli bir ‘katil’ olduğuna işaret eder. Bill, Kiddo ile dalga geçmektedir ancak kadın ve erkeğin birbirlerini anlamasının mümkün olmadığını özellikle belirtmekten geri durmaz. Manidardır; anlaşabilmek için Kiddo’ya ‘keyif verici’ bir ok saplar, kendisiyse alkol almaktadır.

Bill, konuşmasını meşhur ‘Süpermen tiratı’ ile sürdürür. Süpermen’in Süpermen olmak için Örümcek Adam gibi diğer çizgi kahramanlara benzer bir kostüme, bir değişime ihtiyacı olmadığından söz eder. Bu, şüphesiz kendisidir. Lakin Kiddo ise başka birisiyle evlenerek El Paso’da ‘Clark Kent’ gibi sıradan bir kimlik içinde yaşama yolunu seçmiştir. Mutlu olamayacağını bile bile...
Kadın için sevgi öznesi kadının ‘doğasına’ göre her an değişmeye müsaittir. Kiddo, Bill’i severken aniden ondan olacak çocuğunu ya da bir başkasını sevgi öznesi yapabilmektedir. Burada açıkça vurgulanan nokta kadının öne sürmeye çabaladığı ‘bahanelerin’ erkeğin ona olan sevgisinin önüne geçemediğidir. Kadın, bunu önemsemeyecek / farkına dahi varamayacak kadar farklı bir dünyaya geçmiştir. Karnında Bill’in bebeğiyle başka bir adamla evlenerek, Bill’in kendi deyimiyle, onun ‘zıvanadan çıkması’ için elinden geleni yapmıştır. Üstelik Bill de bir katildir, fakat gözden kaçırılmaması gereken Bill’in bunu kendisinin dile getirmesi ve çokça yaralamış olsa da Kiddo'yu 'öldürmemesidir'. Bill ben de bir katilim derken, şüphesiz "aşk"a inanmayan ve Kiddo dahil olmak üzere aynı anda birçok kadınla birlikte olan bir adamdır. Ancak diğerlerini değil (sevmez demek çok yanlış olur, farklı bir sevgidir bu) Kiddo’yu sevmektedir. Bill Kiddo’nun değil diğer kadınların ‘katilidir’. Özetle; Bill ne yaptığını bilen son derece tutarlı ve dürüst bir tutum içerisindedir.

Kiddo ise sevdiği ve üstelik de çocuğunun babası olan adamı gözünü kırpmadan ‘öldürür’. Spermlerine sahip olduğu erkekle işi bitmiştir. Ardından “ben kötü birisiyim” itirafına, ölmek üzere olan Bill’in karşı çıkışı, onun Kiddo’ya olan büyük sevgisinin kanıtı olduğu kadar, erkeğin kadını her şeye rağmen –başka bir seçeneği olmadığından olabilir mi?- sevdiğini söyler.

1994 Eliyle, Samanyolu'na

Yaşadım, Tanrım,
Yarım ve uluorta,
Bir dahaki hayatta,
Varsa öyle bir hayat,
Şiir yazar mıydım,
Bilmiyorum.

Ama kadınlar, Tanrım,
Öyle sevdim ki onları,
Gelecek sefer
Dünyaya
Kadın olarak gelirsem,
Eşcinsel olurum.

Cemal Süreya’nın şiirindeki ‘ama’ sözcüğü bu pencereden baktığımda bana çok farklı manalar getiriyor...

Ertesi sabah Kiddo, elinde oyuncak ayısıyla banyoda salya sümük gözyaşı dökerken bir taraftan da histerik kahkahalar atmaktadır. Kadın, irrasyonel ve oldukça da sado-mazoşist bir varlık olarak ortaya çıkar.

Eklemeliyim; biraz sabırlı olup filmin post-jeneriği izlendiğinde Shivaree'nin söylediği ‘Goodnight Moon’ şarkısı, elbette sözleriyle birlikte, kadının sado-mazoşist karakterini adamakıllı belirginleştirir. Görüntünün Bill'in ölümünden hemen sonra Kiddo'nun histerik yüz ifadesini gördüğümüz sırada renkliyken; devamında 'yıllar sonrasını' siyah-beyaza düşerek sunuşu çok anlamlıdır. Kiddo arabasında Hattori Hanzo'suyla yeni maceralara doğru yelken açarken 'savaşı' önce kazanır gibi görünse de, tam tersine; 'kılıcıyla' birlikte yapayalnız kalır, neyin peşinde olduğu belirsizdir.
Fallus, erkek ve kadında aynı anda bulunamaz; ortada kazanan kimse yoktur.

Asırlar boyudur bir ferahlığa kavuşamamış bu bahse şimdilik ucundan girdiğimi varsayarak yeniden dönmek üzere, Attilâ İlhan’ın; tasavvurundaki sevginin hiçbir zaman ‘gerçekleşmediği’ anlamını yansılarken, beraberinde, sevilen kadında ‘bulunan’ her şeyin hayali / 'atfedilen gerçek' olduğunu DA -dominant bir sesle- imgeleyen unutulmaz şiiriyle noktalıyorum:

Böyle Bir Sevmek

ne kadınlar sevdim zaten yoktular
yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
azıcık okşasam sanki çocuktular
bıraksam korkudan gözleri sislenir.
ne kadınlar sevdim zaten yoktular
böyle bir sevmek görülmemiştir

hayır, sanmayın ki beni unuttular
hala ara sıra mektupları gelir.
gerçek değildiler birer umuttular
eski bir şarkı belki bir şiir
ne kadınlar sevdim zaten yoktularböyle bir sevmek görülmemiştir

yalnızlıklarımda elimden tuttular
uzak fısıltıları içimi ürpertir
sanki gökyüzünde birer buluttular
nereye kayboldular şimdi kim bilir
ne kadınlar sevdim zaten yoktular
böyle bir sevmek görülmemiştir
Attilâ İlhan

Ek 1: ‘Süpermen tiratı’nda, Süpermen her ne kadar farklı bir yönüyle ele alınmış olsa da, burada durup; her zaman saygı ve sevgiyle andığım değerli hocam, büyük iletişimci Prof. Dr. İrfan Erdoğan’ın ‘Süpermen Kim ve Yaptığı İş Ne?’ başlıklı efsanevi makalesinden -Tarantino'yu belki istemeden üzerek- olduğu gibi alıntılıyorum:

“Süpermen doğrunun ve haklının temsilcisidir. Hangi doğru ve hangi haklının? Serüvenlere bakarsak bunu açıkça anlarız: Egemen güçlerin çıkar hesaplarının tanımladığı doğru ve haklının... Süpermen sadece bir kent'in (metropol'ün, New York'un) değil bütün insanlığın koruyucu meleği kılığındadır. Süpermen, çok akıllı ve kurnaz kötü adamları, hainleri, katilleri, soyguncuları yakalar, kurdukları planları ve tahrip aletlerini tesirsiz duruma getirir, ve adalete temsil eder. Süpermen’in işi kurulu düzeni bozan kötü güçleri her gün yakalayıp adalet sistemine teslim ederek egemen bir dünya yapısını korumaktır. Süpermen iç savaşın durdurucusu, uluslararası sömürü düzenine karşı olan tehlikelerin bertaraf edicisi, ve düzenin belirlediği kurallar içinde toplumda kendini pozisyonlandırıp oyunu bu kurallara göre oynamayan "oyun bozarların" oyunlarının bozucusudur. CIA falan Süpermen'in çorabında saklanan küçük bir faredir.”

Ek 2:

DÜELLO

Bir düelloda
Daha büyük bir şey vardır
Ve daha acıdır bu
Ölümden de ölüm korkusundan da

Bakarsın dün en güvendiğin kişi
Karşı tarafın şahidi olmuş
İşte acıdır bu da
Ölümden de korkusundan da

Daha da acısı vardır ama
O da sevdiğin kadının
Karşı tarafı ziyaret etmesidir
Bu bir nezaket ziyareti de olsa
Düello gerçekleşmemiş de olsa
Acıdır bu
Ondan da ondan da

Daha da acısı
Kılıcın elinde
Alnında bir tutam güneş
Kalakalıyorsun ortada

Cemal SÜREYA
Ek 3: Önemle dikkat çekmeliyim; jenerikte, Kiddo'nun öldürdüğü kadınların isimlerinin üzeri çizilirken David Carrradine'e dokunulmaz. Kiddo, Bill'i unutamamıştır. Kill Bill 3'ü merakla bekliyoruz...

Sinema ve Film Analizi Üzerine Notlar (I)

2011-02-04T23:12:00.049+02:00

1) İlkgençlik çağımda git git çocukluğumda izlediğim ve zihnimde yer edinmiş filmleri yeni baştan izlemek gibi bir tutkum var. Zaman içinde insan algısının nasıl biçim değiştirdiğini, yani aslında insanın kendisinin nasıl da değiştiğini görebilmek ilgimi çekiyor.

Fazlası var: Neden diğerleri değil de O filmler bende kalmışlar? Bu soruya kısa yoldan ‘imgenin gücü’ ile karşılık bulabiliyorum şüphesiz. Fakat ben o imgelerin yeniden peşine düşme ve yakalayabildiğim esnada aynı imgenin bugünkü ben üzerinde yarattığı etkiye şahit olabilmenin eğlentisini arıyorum.

2) Sinema ve analizi üzerine düşüncelerimi sıralamadan önce Zizek’in sözlerine kulak vermeli: “Eğer bir şeylerin içi haz alınacak durumlarla doldurulmuşsa, son derece travmatikse ve son derece şiddetliyse bizim bütün bağlantı noktalarımızı paramparça ediyor. Sonuç olarak bunu hikayeleştirmek zorundayız.”

Zizek bu sözleri sanatsal üretim/kurgu/yaratım için söylerken, kendisini, hiç olmazsa film analizlerini de bu ‘hikayeleştirmenin’ içine almış olmuyor mu?

3) Büyük filmler, herkesi etkiler. Büyük sözler eder, büyük meseleleri dillendirirler. İzleyici gerçek sinema karşısında aciz duruma düşer. İyi film, izleyicisini içine alan filmdir. Bu yüzden iyi film için ‘izlemek’ yerine ‘girmek’ tabiri çok daha yerinde olabilir. İyi film, gerçeği –en az- gerçek kadar gösterme yetkinliğine sahiptir. Ve evet; gerçekten daha gerçektir. Filme tam anlamıyla giren izleyici artık ölüdür. Bir şeyi çok beğendiğimizde söylediğimiz “bayıldım” ünlemi bu anlamda hiç de fena bir tanım sayılmaz...

Korkmuş bir çocuğa su içirilmesi de bununla ilişkilidir. Ani bir biçimde algı yapısı bozulan çocuk, ağzından bedenine temas ederek içine süzülen ‘gerçeklik’ ile gerçeğe geri döndürülmeye çalışılır. Bu sinema için patlamış mısıra benzetilebilir. Sinemada patlamış mısır, her şeyden önce bu duyguyu kamçıladığı için atıştırılıyor olabilir mi? Bir araştırma yapılmış mı bilmiyorum, ama patlamış mısır tüketiminin en çok olduğu filmler aksiyon ve korku filmleri olmalı. Bana çok uygun görünüyor...

4) Peki her film büyük film olmak zorunda mı? Yukarıda ‘büyük film’ dememin özel bir nedeni var. Cemal Süreya Dikkat Okul Var! şiirinden şu dizeler: “Çok şükür büyük şair değilim. Ama, bir sır söyleyeyim mi kulağına: Cins şairim ben! Çıkar giderim. Nişancı bir şairim. Gözünden haklarım imgeyi.”

Büyük şair için açıkça bir isim saymasa da, Nazım Hikmet'i hem cins hem büyük şair olarak anar Süreya bir söyleşisinde. Ben de acaba sinemamızdan örnek verebilir miyim? Yılmaz Güney büyük yönetmen, Reha Erdem cins yönetmen. Nuri Bilge Ceylan, hem cins hem büyük yönetmen...

Yabancı örnek? Sergio Leone büyük yönetmen, Lars von Trier cins yönetmen. Alfred Hitchcock, büyük ve cins yönetmen...

5) Bugün halen kurgu ve klasik anlatım peşindeki sinemacılar bir gerçeğin farkına henüz varamamış görünüyorlar: Sinemayı sinema yapan, işte bir filmi de unutulmaz kılan imgenin ta kendisidir. Şiirsel anlatımdır. Sinema bu anlamda şiirle koşuttur. Sinema ve tüm sanat dalları, içinde bulunduğumuz gerçekliğin ötesinde yeni bir gerçekliği aramak zorundadır. Bunun için de sanatçının ilk olarak içinde bulunduğumuz, yaşamaya zorlandığımız “suni gerçekliğe” sırt çevirmesi gerekir. ‘Hazıra konmak’ sanat olamaz. Zamana özgü yeni, yepyeni durumlar, kurgular ve en önemlisi bakir ve güçlü imgeler aramak yalnız sanatçının değil herkesin ödevi olmalıdır. Bugün David Lynch bu yolda çaba gösteren önemli sinemacılara örnek gösterilebilir. Yeri gelmişken söyleyeyim, Woody Allen her ne kadar iyi bir yönetmen/hikaye anlatıcı olsa da filmlerinin birden fazla izlemeye uygun olmadığını ve yarınlara kalamayacağını düşünüyorum.

6) Büyük ve cins yönetmenlerden Andrei Tarkovski’nin zamanında Rusya tarafından yasaklanan Solaris filmini bu bahiste hatırlamak yeterlidir. Tarkovski Solaris’de, yer yer Freud’sal temalarla insan doğası üzerine eğilirken, düşsel olanla gerçek olan arasındaki ilişki biçimini göz okşayarak sergiler. Solaris araştırma üssü çok açık olarak soyut kavramların, düşüncenin, ilerlemenin ve imgenin kalesidir. İnsanoğlunun tüm kültür hazinesi Solaris’dedir. Sanat ve felsefe Solaris’dedir. Bu yola baş koyanlarsa -ki bunun içine aklımıza gelen tüm büyük sanatçı ve yazarları yerleştirebiliriz- ‘gerçek dünya’ tarafından anlaşılmadıkları için zaman zaman ‘delirmeye’ itilmiş güzel insanlardır. Gerçek dünyanın kör maddi ve suni algısı; manevi, soyut ilerlemeleri yani insanı yok etmeye ayarlıdır. Üzerine uzunca yazabilmeyi ümit ederek, Solaris’in, Nazım Hikmet’in Güneşi İçenlerin Türküsü şiirine pek çok yakıştığını eklemeden yapamıyorum.
Akın var
güneşe akın!
Güneşi zaptedeceğiz
güneşin zaptı yakın!

7) Zizek’e dönelim. The Pervert’s Guide to Cinema adlı belgeselinde Zizek, bazı önemli filmlerin sekansları üzerine analizlerde bulunur. Konuşmalarını yaptığı esnalarda film boyunca defalarca kez “Slavoy Zizek” yazısı görüntüsü üzerinde belirir ve kaybolur. Çok kişinin yer aldığı bir belgesel için bu anlaşılabilir bir kullanımken, Zizek’de durum farklılaşır. Zira bu tip bir belgeselde sıradan bir izleyici “neler saçmalıyor bu adam!” demeye son derece müsait bir kırılma noktasındadır. Yazı her belirdiğinde, “Ona Slavoy Zizek derler” demek ister. Bu, kulağımıza fısıldanan sessiz ama güçlü bir sestir.

Bahsi geçen filmleri izlemiş ve Zizek’in analizlerini önceden alımlamamış bir izleyici bu belgeselde “Zizek Gerçekliği” ile karşı karşıyadır. Zizek, analizleriyle, illüzyonun (sinemanın) gerçek kanadındaki izdüşümünü (izleyici algısı) yararak içeriye girmeye çalışır. Zaman zaman filmlerin setup’ları içinde görünmesi ve sözlerini hiç ara vermeden sıralaması; bu izdüşüme müdahale ısrarını arttıran, inandırıcılığını en üst noktaya taşıyan unsurlardır ve hepsi doğrudan doğruya Zizek'in filmin bir parçası ya da eklentisi (plug-in) olma arzusunda yatmaktadır. Dolayısıyla, film okuma eylemi doğrudan id ile ilişkili olarak ortaya çıkar. Yazarının ‘yaratılmış gerçekliğinin’ bir tür ejakülasyonudur. Diğer ifadeyle, sinema (ya da sanat) yoluyla ustaca yaratılan her ‘gerçeklik’, us’ta basınç etkisi yaratır. Açığa çıkmak zorundadır. Bu ister bir analiz olabileceği gibi, pekala kurguya ve sanatsal yaratıma da dönüşebilir. İyi bir film okuması okurunun algısını yıkar, yenisini inşa eder. İyi bir okur ise bu inşayı yeni bir kapı olarak kabul eder. İster girer, ister girmez...

(Film analizi yazılarına soyunduktan çok sonraları izledim Zizek’in filmini. Benim söylemek istediğim o kadar çok şey söylüyordu ki, kıskanmadan edemedim. Belli olmuyor mu?)

8) Zaman zaman bu soruyla karşılaşıyorum, filmleri nasıl izlediğim soruluyor. Herhangi bir insandan daha farklı izliyor, ya da film sonrası bazı bulmacaların peşine düşüyor değilim. Ayrıca bir sanat eserine bulmaca çözer gibi yaklaşılmasına da karşıyım. Bugün okudum, Mona Lisa aslında Da Vinci’nin erkek sevgilisi olabilirmiş, gözlerinde harfler gizliymiş vs... Bu tür yaklaşımlar sanata aykırıdır, hatta hakarettir. Yeni gerçekliğin algılanabilmek için suni gerçekliğin benzer verilerine ihtiyacı yoktur. İster istemez suni gerçekliğin verilerine sahip olarak üretmek ve algılamak başka şeydir, tutup bir sanat eserini gerçek dünyaya indirgeme ve mal etme uğraşı başka.

9) Gördüklerimden başka bir şeyi yazmam. Ve nasıl bakarsanız öyle görürsünüz. Bakışı özgür bırakabilmek şart, diyebilirim. Bir de buna zaman geçirmek için dahi olsa kötü film izlememek gerekliliğini mutlaka ekleyelim.

Şunu da söyleyebilirim: Şiir, devamla sinema, insanın içinde boş bulduğu alanlara doğru sıçrar. Boşluk bulamazsa giremez. Boşlukları yaratabilmek ise kişiye düşer. Nasıl mı? Gereksiz olanları sandık odasına kaldırıp, biraz yenilerine yer açarak...

Firefox'da skandal

2011-02-01T21:13:00.009+02:00

ilginç bişi oldu vaiz.. elim kolum rahat dursa belki de bunu fark edemeyecektim bak. gmail'ıma girmiş vaziyetteyken gmail favicon'una bastım bir de ne göreyimmm?

anan zaaaa xD

:'(

önce gmailına gir
sonra twitter'dan gelen bir mesajı aç
adres çubuğunun solundaki gmail ikonuna tıkla :'(

2011’de İnternet’te neler olacek?

2011-01-07T16:52:00.008+02:00

- Youtube komple kapatılacak.

- Ekşi Sözlük kapanacak. Bunun yasalarla bir ilişkisi bulunmayacak, yaranın kabuk bağlaması gibi, kendiliğinden vuku bulacak.

- Google kapanır gibi olsa da tam kapanmayacak, yurdun belirli bölgelerinden giriş-çıkış tek yönlü olarak verilmeye devam edecek.

- Twitter’ın “messages” butonuna ampül takılması bir gensoru önergesiyle meclise taşınacak. Oyların %89’unun çekimser çıkması internetin korku salan bir icat olduğu yorumlarına sebep olacak.

- Serdar K. ve şişko göbeği Kumkapı çıkışında 1.8 promil alkolle çevirmeye yakalanacak. “Çekiliğn yolumdağn. Beğn ekiplerğ ağmiriyiğm! ” diyerek tatsızlık çıkaran Serdar K. midesinden kelepçelenerek etkisiz hale getirilecek.

- Dizüstü Edebiyat mensupları Çok güzel Hareketler Bunlar kabilesiyle aralarında yeteneksel bir benzerlik olduğuna kanaat getirerek ortaklaşa bir kumpanya tertipleme fikrine kapılacak. Konu Cêm Mumcuw’nun “Durun! Kokuşmuşluk var!” tespitiyle palazlanmadan örtbas edilecek.

- Facebook dayanamayarak, Mark Zikenberg’in sitenin sahibi falan olmadığını bildirecek, “Yıllar yılı nasıl yedik sizi kerizler. Maskot o maskot! Ayaanda terlikle CEO mu olur lan?!” şeklinde bir basın bülteniyle halka açılacak, içini dökecek, rahatlayacak.

- Geleneksel medya, internetten kendine pay çıkarma yancılığına devam edecek. “Onlar aslında hep bizimleydi, biz koyduk onları oraya. cCc Geleneksel medya siker cCc” hezeyanını psikiyatr kontrolünde sürdürecek.

- “asdasdasdasd” şeklinde gülmek yasaklanacak. “:) :Pp” vb. tüm manasız emocanlar toplatılacak.

- Türkiye’nin ilk %100 yerli üretim porno sitesi açılacak. Bilgi Üniversitesi mütevelli heyeti konuyla bir ilgileri olmadığını ertesi günün sabahında heybetli bir hışımla duyuracak.

- Çok acaip bir site açılacak. Derhal kapatılacak.

- Sosyal medyada “benim kimseyle bir sorunum yok :)” hastalığı hızla yayılmaya devam ederken, bu hastalığı taşıyanlar herkesle yapış yapış bir münasebet içinde oluşlarından olduğu kadar, avatarına Türk Bayrağı koyma, Yılmaz Özdil/Bekir Coşkun yazısı paylaşma ve “Bunu yapanlar yakalanıp derhal cezalandırılsın!!!4” isyanlı aydın Türk genci misyonerliğinden de şıp diye anlaşılacak.

- Tumblr elbette kapatılacak. “Çok karışık kuruşuk, debdebeli bir ortam. Zaten doğru dürüst açılmıyodu itsıpası!” gerekçesi öne sürülecek.

- İnternet TV’ler pıtırak gibi açılacak. İnterneti de kendine benzetme çabasıyla telaşa kapılan geleneksel medya, babayı alacak.

Süleyman Bağcıoğlu: Gitarıyla denizlere açılan adam

2011-01-06T17:41:00.046+02:00

RockBlues erbâbı. Gitarından ayrı düşmüş ruhları her zaman aynı tılsımla yamacına çağıran efsanevi dağ. Yalnız müziğiyle değil varlığıyla da, sisli Ankara gecelerini aydınlatan platin deniz feneri.

Çaldığı barda etrafını sarıveren dinleyicileriyle sohbet edişlerinde, yavrularını besleyen gri bir şahine benziyor uzaktan. İki bira belki biraz rakıyla çakırkeyif olmuş, kendisini ilk kez dinlemekte olan genç kişi; konser öncesi, arası ve sonrasında hemen yanıbaşında gördüğü Bağcıoğlu’na bir şeyler söyleme ihtiyacı hisseder; bu, şüphesiz bir sığınma ihtiyacıdır. Süleyman Bağcıoğlu; ne kadar büyükse o kadar alçakgönüllü:

- Ağbi, muhteşemsin gerçekten..
- Ağbi çok sağol... N’aber ağbi?

Ankara, 25 yıldır bu güzel Ağbi’nin gitarıyla doyuyor...

'Caz'ın grafik izdüşümü nasıl aniden zenciler, saksafon, siyah gözlükler getiriverirse gözünüzün önüne, işte “Rock” dediğinizde de Süleyman Bağcıoğlu, anıtsal görüngüsüyle öyle iniverir belleğinize. Kendine her daim yakıştırdığı o Blues söyler giysileri içinde; Süleyman Bağcıoğlu -ismiyle müsemmâ- bakmasını bilene çok ağır tahribattır.

Konser mekanına grup arkadaşlarından daima önce gelir. Kesenkes kendi amfisiyle, kendi Fender’ıyla çalar. Cilâsız çizmelerini sahneye ilk basışı; zorluklara, tüm çirkinliklere, o bütün belalara isyanı başlatan yavuz kumandan edasındadır. O andan sonra yüzünün tüm hatlarında derinleşen yüksek ciddiyeti; sanatına duyduğu hissiyatı merak edenlere dostça ve kardeşçe bir yanıttır. Şimdi artık, Rock zamanıdır.

'Yes and an old guitar is all he can afford
When he gets up under the lights to play his thing'

Süleyman Bağcıoğlu bizlere, sahnenin kutsal bir yer olduğunu her seferinde yeniden ve yeniden anımsatır. Gecenin en kritik saatleri devrildikçe devleşir, sahnede gitgide gümüşten bir aslan heykeline dönüşür. İnce uzun bir parçanın –Hendrix mesela- zorlu rifflerinde, gözlerine imge inmiş gibi başını şöyle bir silkelerken, yelelerinden saçılan yıldızları gençler; dizinin tam dibinden toplarlar. Yeniyetme solistlere taş çıkartan puslu sesiyle kimi parçalara eşlik ettiğinde, Süleyman Bağcıoğlu; gitarını büsbütün gecenin kuru kalbine doğru doğrultur.

Sahnede kaldığı her saniye ayrı ayrı öğretiler barındırır. Sert şarkılardaki vakurluğu ve sarsılmaz konsantrasyonu, uçarı parçalarda yerini “dünya –sahiden- varmış!” dedirten, “karamsarlığa mahal yok!” dedirten geniş, ulvi gülümsemelere bırakır. Hele bir de o gece neşesi tam yerindeyse, başının üzerinden aşırarak ensesinde çaldığı ırmak gitarıyla sanki: “Biz bu gitarı her koşulda çalarız!” haberini, uçurur gibidir, gerekli mercilere...

Sonra; sonra yakıp da gitarının tellerine kondurduğu o sigarası...

Süleyman Bağcıoğlu; Ağbi, yanan gitarın...

1- Dün gece bir esintiyle yazma girişiminde bulunduğum bu yazı –bilenler bilir- taslaktır. Günün birinde layıkıyla yazabilmek ümidiyle...

2- Bağcıoğlu’nun Youtube’da kimi videoları mevcut, ancak daha temiz bir kayıt dinlemek isteyenlere Yavuz Çetin anısına yapılan "Gitarın Asi Çocukları" adlı albümde yer alan “Biter miyiz?” parçasındaki gitar sololarını önerebilirim. Canlı dinlemek isteyenler; şu adresten güncel bilgilere ulaşabilirler: suleymanbagcioglu.blogspot.com

Cem Mumcu’ya Çok Açık Mektup

2010-12-14T16:38:00.028+02:00

Muhterem Cem Mumcu,

Öncelikle aşure gününüzü kutlarım.

Cem Bey, beni tanımazsınız. Aklına estiklerini arada blog’una karalayan sıradan bir internet kullanıcısıyım. Gizli bir örgüt üyesi falan değilim. Herhangi bir çeteye mensup da değilim. Son birkaç aydır internette olup biten birtakım şeyler benim çok canımı sıkıyor Cem Bey. Sizinle biraz dertleşmek için, canı sıkılan dostlara da bir selam olsun diye yazıyorum bu satırları. Kabul buyurursanız...

Sayın Cem Mumcu,

Siz beni tanımazsınız ama ben sizi sakalınızdan ve gözlüğünüzden nerede görsem tanırım, unutmam mümkün değil. Doğal akışına koyverilmiş sıcacık bir sakal şöyle çalımlı bir gözlükle tamamlanmışsa şayet ortaya çıkan muhteşem aromanın büyüsü hepimizi derinden etkiler, işte bilirsiniz... Tarih -yoksa masal mı demeli- kitaplarında resimlerine çokça rastladığımız ünlü simalardan belleğimize düşmüş bir imge olmalı bu ya da şu meşhur ak sakallı dede meselesi...

Söylemesi ayıp; bir Ayşe Arman röportajıyla tanıdım sizi ilk kez. Haklısınız kavgada söylenmez; ama gerçek bu Cem Bey, biz sizi Ayşe Arman’la tanıdık. Hıncal Uluç’tan sonra bu coğrafyaya düşmüş en yetenekli ‘PR Specialist’ olarak hayranlıkla izliyoruz kendisini her zaman. Pek mühim şahıslara ve şöhretlere ara ara cila atma, yeni ürünlerin lansmanını üstlenme, trendleri belirleme ve ülkeye yepyeni şöhretler kazandırmada eline su dökülemez, takdir edersiniz. Siz, Ayşe Arman’a kaç kez röportaj verdiniz Cem Bey? Neyse, neyse, özür dilerim, konu bu değildi...

Cem Bey, çok ünlüsünüz. “Ünlülerin psikiyatristi” sıfatını kendinize konduramadığınızı biliyoruz, lakin 5 yıldır gündemden hiç düşmeyerek mütemadiyen ortalıklarda dolaşmanız acaba başka neyle açıklanabilir? Siz medyasever misiniz Cem Bey? Şöhretperver misiniz? Her uzatılan mikrofona hiç sektirmeden “genel bir toplumsal kokuşmuşluk”tan söz açarken, “ünlü olmaya” savaş açmış kıymetli bir aydınımız olarak medyayı bu çirkinliğin neresine konuşlandırıyorsunuz? Yoksa “O beni seviyorsa ben onu daha çok severim” gibi –tövbe estağfurullah- bir Hz. Mevlana düsturunu yanlış idrakin tezahürü müsünüz? N’apıyorsunuz Cem Bey?

Şu sözler size mi ait saygıdeğer psikiyatrist ve ulu yazar Cem Mumcu; “Çok tehlikeli bir durum var, çok tehlikeli bir yere doğru gidiyoruz.” 2007 yılındaki, internetin konuşulduğu Beyazıt Öztürk’ün CNNTürk’deki programında “Ünlü olmak istiyorum. Ünlü olursam işler daha kolay olur, çok para kazanırım. Artık değerler değişti, bunu kabul edin :)” diyerek karşınızda pişmiş kelle gibi sırıtan şaşkın bir kıza “Ben burada bir değer göremiyorum. Ben burda “mış gibi” bir şey görüyorum. Ne yaptığın, neyi doldurduğun, gerçekten neyi bildiğin değil, nasıl göründüğünden başka hiçbir şey göremiyorum ben burada. Bu “as if” gibi bir şey, “mış gibi” bir şey. Çok tehlikeli bir şey. Kimse gerçek değil.” diye devam eden siz değil miydiniz? Cem Bey, iyi misiniz?

Bugün kitapları en çok satan şabalak yazarlar sanki bu ülkenin en iyi yazarlarıymış gibi, tutup da twitter gibi şeytan icadı bir sitede en çok takipçisi olan genç kardeşlerin bir bir kitaplarını basıp, yürü be koçum çekmek de neyin nesidir? Hangi akla, hangi izana, hangi kültüre hizmettir, sizin deyişinizle hangi “idrakin” bir tecellisidir? Berbat bir Türkçe’yle kaleme alınmış, bomboş, ceviz kabuğu gibi katır-kutur, tatsız, izdivaç programı avamlığıyla patır patır ortalara dökülüp saçılan bu çamur gibi metinler ne zamandan beri “yenilikçi kalem, farklı üslup, büyük yetenek!” diye edebiyata itelenir kakalanır oldu acaba? İçeriğin, fikrin, felsefenin, mizahın, aklın olmadığı metinde üslup aramak Nuri Bilge Ceylan Cannes’da büyük ödülü alırken “o nasıl elbise!” diye sataşan kukla kılıklı köşe yazarlarıyla aynı derede yıkanmak değil de nedir? Zât-ı âliniz bunu bilemeyecek kadar cahil olamaz, hayır hiç sanmıyorum. Derin bir merak içindeyiz Cem Bey; tam olarak neler oluyor, bizi aydınlatır mısınız?

İlk göz ağrınız Pucca’nın kadın-erkek ilişkilerine bakışındaki yozluğu, kadını ezmiş, yok etmiş erkek egemen dünyayı legalleştiren/doğrulayan ve bunu kampanyanız gereği aynı yavan çizgide büyük bir gayretle bıkmadan usanmadan sürdüren perişan hallerini, blogunda günlük tutarak eğlenen sevimli bir kız çocuğundan bozarak yarattığınız bu reklam-viral gudubetini; yelpazenizin en aklı başında kalemi Sami Hazinses’i postmodernizmin beyinleri altüst eden ‘ben dalgama bakarımcılığıyla’ bağlamış oluşunuzu; Stevemcqueen’in ne söylemek istediği belirsiz mevcudiyetini, ekmek hamuruna benzeyen vasat zekasını parlatıp ‘ağır abi’ diye pazarlama uğraşınızı kimseler görmüyor mu sanıyorsunuz? Peki ya kitabının arkasına –tövbe estağfurullah!- “Twitter’ın Can Yücel’i” tanımını tescil deyu iliştirirken hiç mi vicdanınız sızlamadı, elleriniz titremedi, uykularınız kaçmadı? Mimarı olduğunuz bu ürpertici tabloya dönüp baktığınızda, 13-15 yaşındaki çocukların “demek bu iş bu kadar kolaymış :)” diye kendilerinden geçtiğini, “demek ne ka’ basitlik o ka’ ekmek ;)” hezeyanıyla akıllarını yitirdiğini de mi göremiyorsunuz? Bu nasıl bir iştir Cem Bey, izah ediniz?

Çıkıp da “onlar edebiyatçıyım demiyor ki!” diyerek her şeyi çözdüğünüzü mü sanıyorsunuz? Yoksa siz çocuk mu kandırıyorsunuz Cem Bey? “Koskoca adamsınız, size hiç yakışıyor mu?” Yarattığınız bu garabeti, hikmeti kendinden menkul toplum yönlendiriciliğinizi; alengirli işlerin değişmez PR enstrümanı Cem Yılmaz’ın marka değeriyle yağlayıp bu deli saçması ticarete komisyoncu yazılarak; “Türk yayın tarihinin Erol Köse’si” damgasını alnınızın orta yerine vurdurup Pucca gibi maskeyle dolaşmak mı istiyorsunuz? Söyleyin bilelim Cem Bey; aramızda para mı toplayalım, ne yapalım? Cem Bey, ne istiyorsunuz?

Duyduk ki her ay bir başka twitter gencosunun kitabını basmaya devam edecekmişsiniz. Hayırlı işler Cem Bey helal olsun, basın gitsin... Yalnız, gayeniz tam olarak nedir, kitap basmak mı hesap-kitap yapmak mı, bir yol anlatır mısınız? Yok hayır, servet düşmanı falan değilim, rahat olunuz. Ciddi yazarların bu gereksiz konularda kalem oynatacak ne zamanı var ne de bilgisi. İş yine benim gibi kıskançlıktan kapıları, duvarları tekmeleyen, gözüyle gördüğü maskaralıklar karşısında isyan etmeden yapamayan, çok lüzumluymuş gibi kendini bunlardan sorumlu hisseden tuhaf, zevzek adamlara kalıyor. Aslında ben sizin de bir piyon olduğunuzu düşünüyorum, teori yanılmaz, ama komplo teorisinin sırası değil gerçeklerden konuşalım. Konuşun Cem Bey; gözlüğünüzü önünüze, elinizi vicdanınıza koyup da konuşun. Cem Bey?

İşinize gelince maneviyattan, ahlaktan dem vurup, nedir bu rezillik diye sorulduğunda liberalizmin, pazarlamanın arkasına kaçıp sığınmadan, “oyumu AKP’ye verdim” derkenki kadar açık, “kokuşmuşluk var” derkenki kadar net yanıtlar verin bizlere. Öküzoğlu Yayınları yapsa sizin bu yaptığınızı “eh, ticaret..” der geçerdik belki. Dilinizden hiçbir sohbetinizde düşürmediğiniz “Ben her gece iyi olmak ve idrak için dua ederim, para pul için dua etmem” sözlerinizin kıymet-î harbiyesi bu denli ucuz mudur? Yoksa bu kisve altında kendinize ‘güçlü’ bir imaj edinip ortalığı talan etmek için sinsi planlar içinde miydiniz yıllardır?

Birbirlerinin yüzünü görmemiş, sesini dahi duymamış; en derinlerinden kopup gelen, en içten, en sıcak kelimelerle birbiriyle kardeş olmuş, sevmiş, sevişmiş, aşık olmuş, tartışmış; basit, yalın, tertemiz, kimseden hiçbir çıkarı olmadan yazıp-çizen, güldüren, eğlendiren, ağlatan, o leş medyanıza bileklerinin hakkıyla alternatif olmuş internetin güzel çocuklarının arasına; şan-şöhret-para-pazarlama-viral-ajans gibi hiç akıllarının köşesinden geçmemiş kavramları ‘kitap’ kılığında sokarak, akıllarını alarak, tüm dengelerini bozarak, iftiraların, dedikodunun ateşiyle bu mektup da dahil olmak üzere kardeşi kardeşe kırdırmaya mecbur bırakarak, çeteleşmenin, yalakalığın, yağcılığın önünü açarak; İclal Aydın gibi, Rahşan Gülşan gibi, Serdar Kuzuloğlu gibi ismini blog'uma almaktan utandığım insanların çığırtkanlığı eşliğinde internetin en orta yerine indirdiğiniz bu ahlaksız darbeyi; her gece 40 rekat namaza da dursanız kimseler unutmayacak!

Yanılıyor muyuz Cem Bey, abartıyor muyuz, yoksa hasetten çatlıyor muyuz? Pazarlama zirvelerini –tövbe estağfurullah!- ballı sohbetlerinizle onurlandırıp; tutundurma-konumlandırma-meşhur etme-çok satma konularında dersler verdiğinizi de görüyoruz nicedir, -çok şükür- kör değiliz. Türk Edebiyatı ve Faziletleri bölümünden Digital Marketing’e yatay geçiş mi yaptınız? Cevapları mı kaydırdınız, dilekçe mi sundunuz, hay’rola Cem Bey, n’aptınız?!

Osman Yağmurdereli çektiği rezil diziler hakkında bir canlı yayında bakınız şöyle günah çıkartıyordu: “Ben bu dizileri evet çektim. Hepsi de kötü işlerdi. Çok paralar kazandım, bu işi bir tek para için yaptım. Bir daha da yapmayacağım, herkesten, tüm Türk halkından özür diliyorum.” Hoş, zamanla yalan olmuş bu sözlerinden sonra aynı tempoda ticarete devam ettiyse de bu sözler size bir ipucu olabilir ümidiyle anımsatmak isterim naçizane. Bu sularda bir yerlerde misiniz? Koordinat verin Cem Bey; nerdesiniz, nerelerdesiniz?

Mektubuma burada çat diye son verip huzurlarınızdan ayrılırken, kıymetli vaktinizi almış veyahut sürç-i lisan ettiysem tekrar tekrar affınızı diler, uyarına gelirse ruh sağlığım hakkında psikolojik bir teşhiste bulunursanız kulunuzu mest edeceğinizi belirterek, yine aynı canlı yayında o kıza söylediğiniz sözlerinizle, tüm Dizüstü Edebiyat mensubu kardeşlerime sizin aracılığınızla yürekten selam ve sevgilerimi iletirim: “N’olur, size söylemiyorum. İçinde bulunduğunuz durum çok güzel anlatıyor her şeyi. Size dair bir şey söylemiyorum.”

Hürmetlerimle...

Fahriye Abla

Hava keskin bir kömür kokusuyla dolar,
Kapanırdı daha gün batmadan kapılar.
Bu, afyon ruhu gibi baygın mahalleden,
Hayalimde tek çizgi bir sen kalmışsın, sen!
Hülyasındaki geniş aydınlığa gülen
Gözlerin, dişlerin ve ak pak gerdanınla
Ne güzel komşumuzdun sen, Fahriye abla!

Eviniz kutu gibi bir küçücük evdi,
Sarmaşıklarla balkonu örtük bir evdi;
Güneşin batmasına yakın saatlerde
Yıkanırdı gölgesi kuytu bir derede.
Yaz, kış yeşil bir saksı ıtır pencerede;
Bahçende akasyalar açardı baharla.
Ne şirin komşumuzdun sen, Fahriye abla!

Önce upuzun, sonra kesik saçın vardı;
Tenin buğdaysı, boyun bir başak kadardı.
İçini gıcıklardı bütün erkeklerin
Altın bileziklerle dolu bileklerin.
Açılırdı rüzgârda kısa eteklerin;
Açık saçık şarkılar söylerdin en fazla.
Ne çapkın komşumuzdun sen, Fahriye abla!

Gönül verdin derlerdi o delikanlıya,
En sonunda varmışsın bir Erzincanlıya.
Bilmem şimdi hâlâ bu ilk kocanda mısın,
Hâlâ dağları karlı Erzincan'da mısın?
Bırak, geçmiş günleri gönlüm hatırlasın;
Hâtırada kalan şey değişmez zamanla.
Ne vefalı komşumuzdun sen, Fahriye abla!

Ahmet Muhip DRANAS

Sosyal medyada ünlü olmak bir nedir?

2010-12-09T13:01:00.018+02:00

Madem hiç bahseden yok, biz yine sosyal medya diye isim taktıkları şey üzerine sohbet etmeye devam edelim...

Medya okumada altın bir kural vardır: Medyanın ürettiği enformasyonu, haberi bozup öncelikle ‘neden’ onun haber olduğu üzerine yepyeni bir kurgu yaparak işe koyulmak gerekir. Haberin ‘nasıl’ sunulduğu ikinci, üçüncü aşamalardır. Bu sularda kalmak sizi hiçbir zaman olayın aslına taşımaz, taşıyamaz. “Nasıl?”dan önce “Neden?” sorusunu sormalıyız.

‘Sosyal medya’ adı verilen kavramı da buradan hareketle bozup, olguyu yerinde yeniden yapılandırarak ancak olan-biten hakkında elle tutulur bir fikir sahibi olabiliriz. Daha önce Facebook üzerine yazdığım yazılarda Facebook özeline girmiştim: http://kedikumu.blogspot.com/2009/09/dablyu-dablyu-trrrrney-lan-bu.html

Bu kez gelin Twitter örneği etrafında biraz gezinerek konu üzerinde yeniden düşünelim...

Medyanın asıl amacı dezenformasyon değil, kitleleri düşünme yetisinden mahrum bırakmaktır. Buna ‘akıllı köprü arayıncaya kadar, deli suyu geçer’ de diyebiliriz. Yani halk sosyal medyada nasıl ünlenirim, nasıl takipçi sayımı artırırım, nasıl hoşça zaman geçiririm diye düşünedursun, onlar bu sayede hedeflerine çoktan varmaktadırlar.

Twitter ve Facebook gibi medya enstrümanları tıpkı televizyon gibi kitleleri bir araya getirme görevini başarıyla üstlenen araçlardır. Uçsuz bucaksız internette (www) dağınık bir şekilde gezinen kullanıcıları bir araya toplamak için piyasaya sürülmüşlerdir, asıl amaçları budur. Böylelikle pazarlama, dezenformasyon, kişileri takip (matrix), davranış biçimlerini gözlemleme ve kitle yönetimi tek kaynak üzerinden ve oldukça keskin verilerle sağlanır hale getirilmiş olur. (Sosyal medya denen programda (bana göre yayından derhal kaldırılmalıdır) Serdar K.’nın “Twitter ne ola ki?” diye soran Hakkı Devrim’e kullanıcıların demografik özelliklerini ve tüm davranış biçimlerini ölçümleyen bir sitenin verileriyle cevap verme çabasını not edelim) Facebook’ta, Twitter’da “sesimizi duyuralım arkadaşlar!” diye çığırtkanlık yapanlar, tüm arkadaşlarını oralara davet edenler nerede dolaştıklarının farkında değildir. Olayı bozup yeniden yapılandırma yani düşünme kabiliyetinden yoksun bırakılmış sürülerdir.

Kitle oluştuktan sonra geriye o kitlenin kendi içinde ‘yönetimi’ kalır. Kitle yönetilmeli, tıpkı magazinle uyutulurken şöhrete ve lükse gıpta etmesi arzulandığı gibi kitlelerin bir illüzyonun peşinden koşması sağlanmalıdır. Gecekondu kızlarının bir gecede şöhret edilip para ‘kazandırılması’ (kazanması değil) ‘bir zamanlar fakirdiler’ haberleriyle kitlelere de ‘umut’ aşılanması, böylece çemberin dışına çıkmadan bir kemiğin peşinde koşarak dönmeleri istenir.

‘Sosyal medyada ünlenmek’ –artık- çok açık olarak yukarıda kabaca bahsettiğimiz durumun bir sonucudur. Gecekondu kızlarına sunulan fırsatın aynısının bir tekrarı net bir şekilde herkesin gözü önünde cereyan etmektedir. Popüler olmanın ne anlama geldiğini bilmeyen bir kitle için, popülarite ve popüler olanlar daima çekicidir. Bu konularda yazmamın asıl sebebiyse tam da buradadır. Kendimi sorumlu hissediyorum. Hiç kimsenin bahsetmediği ve bazılarının özellikle korktuğu, kaçındığı konularda yazmayı kendime borç sayıyorum.

Tane tane anlatmalı... Medyası egemenlerce yönetilen bir dünyada popüler olmak demek ‘seçilmiş kişi’ olmak anlamına gelir. Yüzde 1 dahi etmeyecek istisnalar bu tablonun dışında kaldığı gibi, aslen medyanın halkla ilişkiler enstürmanıdırlar. “E ama bak o çok aydın birisi, o da popüler. Demek ki diğer gecekondu kızı da iyi” algısını yaratmak için yelpazenin arasına serpiştirilirler.

Hassas bir konu demiştim. Konunun “sen popüler olamadın, kıskanıyorsun!” ya da “gerçekleri kabul et, zorlamanın anlamı yok” sularına çekileceğini bildiğim için bunu söylemiş ve ‘virüs bulaşması’ tehlikesine de bunun için işaret etmiştim. Buna inanmayanlar şu anda ‘sosyal medyada ünlü olmuş’ birilerine ‘sataşarak’ isterlerse kendileri test edebilirler. Örneğin bu hafta sosyal medya programına konuk ‘oldurulan’ nooboody adlı küçük kızın, gelen tepkiler karşısında ‘kıskanıyorsunuz beni, hepinizden zekiyim ve güzelim! :)’ tavrı açık şekilde ortadadır. Noobooody ve benzerleri (bu programa konuk olmuş ve olacak herkesi kast ediyorum) bu söylemden başka hiçbir şey bilmeyen, medyanın kitleleri şapşal eden ‘ünlü olmalısın!’ telkinini beslemesi için oraya ‘getirilen’ kişilerdir.

Konuya duyarlı kişilerden artık yavaş yavaş seslerini yükseltmesini bekliyorum. “aman işim düşer, blogum var, sonra ben de onlarla papaz olurum” diye düşünmeye devam ettiğinizi de biliyorum. Vazgeçiniz. Korkacak bir şey yok. İnternet, sizsiniz. Siz olmadığınız sürece onlar var olamaz, sizin varlığınızdan para kazanamaz. Eğlenin, zaman geçirin, keyfinize bakın ama bu geri zekalılara ve 24 saat şeytani bir ustalıkla yönettikleri PR-Kriz Yönetimi oyunlarına yem ve yancı olmadan...

Unutmayalım; bu ülkede çok popüler olmak, çok yeteneksiz olmakla koşuttur.

Devam ederiz, Bilge Karasu’yla bitirelim:

“İnsanlar, gitgide, istediklerine inanmakla yetindiklerini, düşünüp tartmayı, ölçünmeyi, olanı biteni görmeye çalışmayı yavaş yavaş bir yana ittiklerini daha fark etmiyorlardır belki de. Bunun farkına varmaya başladıklarında ise ortalık iyice kararmış olacak. Sabahları güneş yeniden doğar gibi olsa da, ortalık yeniden aydınlanır gibi olsa da, gecenin karanlığı bütün bütün dağılmayacak hiç.” (Gece, 9. Başlık)

Dost meclisi sohbetleri sözlüğü (1. Baskı)

2010-06-09T22:37:00.005+03:00

Gelecek var mı başka?: kadro olmamış vaiz. Bu kadroyla pis geyik döner, beni açmaz. Şu sizin arkadaşınız bi hatun vardı onu da arasanıza!

Nedir abi şimdi son durum?: konuyu uzattınız benim kafam dağıldı olm. Ben takip edemiyorum öle uzun konuşmaları. Bana bi özet geçiverin!

Çakmağı versene..: çok konuşuyon lan hey gidili! Anlat tamam, yine anlat, ama şu çakmağı ver de, bari o ara az soluklan hele!

Oo güzel şarkı. Sesini açsana biraz?: tamam iyicene bi konuşuldu, herkesin gönlü oldu, tartışmaya doyuldu! Azcık da susun, kendinizi müziğin ritmine verekoyun gari!

N’apalım, çıkalım mı?: bana iyice hal geldi ortamınızdan. Sizi de sikiim edeceniz muhabbeti de sikiim.. Ben kaçarca!

sürer..

vedat marul ulus 29'da çorba yutuyor

2010-06-07T18:55:00.004+03:00

vejetaryen gurme vedat marul, ulus 29'da çorba içerken objektiflere işte böyle yakalandı. yemek yiyemiyo lan daha adam ne gurmesi, ne uzmanı..

twitter'dayım birazcık..

2010-06-04T18:28:00.001+03:00

http://twitter.com/kedikumu

Gazze’ye insani yardım götüren gemiler vs. Lusitania

2010-05-31T12:55:00.014+03:00

Uluslararası bankerler için meydana gelebilecek en karlı şey, savaştır. Çünkü savaş ülkeyi, Federal Rezerv Bankası'ndan daha çok faizli borç almaya zorlar.

Woodrow Wilson'un baş danışmanı ve müşaviri Albay Edward House, savaş isteyen uluslararası bankerlerle yakın ilişkiler içinde olan biriydi. Müşavir Albay House ve İngiltere Dışişleri Sekreteri Sir Edward Grey yazıya da dökülmüş bir görüşmede, Amerika'yı savaşa nasıl sokacaklarını tartışırlar.

Grey sorar: "Eğer Almanlar, içinde Amerikalıların bulunduğu bir gemiyi batırırsa Amerikalılar ne yapar?"
House cevap verir: "İnanıyorum ki bu kıvılcım birleşik devletleri sarsacak ve tek başına bizi savaşa sürüklemeye yetecektir."

Ve 7 Mayıs 1915 günü, Sir Edward Grey'in de önerdiği gibi, Lusitania adlı bir gemi kasıtlı olarak Alman kontrolündeki ve Alman Deniz Kuvvetleri'nin geçeceğini bildiği sulara gönderilir. Beklendiği gibi, bir Alman U-Bot'u gemiye torpido yollar, gemideki cephanenin de patlamasıyla 1200 kişi ölür.

Bu tezgahın doğasını daha iyi anlayalım; Alman Konsolosluğu olaydan sonra New York Times'a ilanlar vererek, Amerikan halkına gemiyi kendileri adına risk oluşturduğu için batırdıklarını, Amerika'dan İngiltere’ye savaş sahasından gidecek her geminin, batırılmayı göze alması gerektiğini söyledi.

Beklendiği gibi Lusitania'nın batırılması, Amerikan halkında büyük bir öfke dalgasına neden oldu, ve Amerika kısa süre sonra savaşa girdi. 1. Dünya Savaşı 323.000 Amerikalının ölümüne sebep oldu.

J.D. Rockefeller, bundan yaklaşık 200 milyon dolar kazanç sağladı. Amerika'ya mal olan ve tabi ki faizli borç olarak Federal Rezerv Bankası'ndan alınan 30 milyar doları saymıyoruz bile, ki bu para da uluslararası bankerlerin kazancı olmuştur.

(Zeitgeist Belgeselinden)

Tarih: 31 Mayıs 2010

İsrail ordusu, "Rotamız Filistin Yükümüz İnsani Yardım" kampanyası kapsamında Gazze'ye doğru seyreden gemilere operasyon düzenledi. Ölü sayısı net olarak henüz bilinmiyor. İsrail, 10 kişinin hayatını kaybettiğini açıkladı.

joe pesci vs. ian holm

2010-05-29T02:21:00.004+03:00

kotasyon no.12

2010-05-25T15:35:00.004+03:00

"Ahlak: Ne tehlikeli bir sözcük! Benim ahlakım senin kafatasında ‘Ah! Lağım!’ diye bir çığlık yankılatıyorsa, yanımda bir saniye bile durma artık bebeğim. Sen, kaç kurtar kendini, ben onları oyalarım."

Kedikumu’nun ‘Simsiyah Yalnızlık’ adlı muhteşem eserinden... (Çeviren: Cevat Çapan)

ampul

2010-05-24T21:32:00.001+03:00

edison elektriği değil ampülü bulmuştur, şunu bi netleştirelim artık canım..

- abi o kadar yazmadın yazmadın geldin bunu mu yazdın :)
- sielelan!..
- :(

kotasyon

2010-05-17T22:51:00.002+03:00

Güçsüzün gücü. - Güçsüzlüklerini çok aşırı göstermekte bütün kadınlar ustadır; sanki çok kolay kırılan bir süs eşyasıymışlar da bir toz tanesi bile kendilerine zarar verecekmiş gibi, becerikli becerikli güçsüzlükler icat ederler boyuna: Erkeğin de buna karşı kendi kabalığını iyice duyması ve bunu bir vicdan meselesi haline getirmesi gerektir çünkü. Kendilerinden daha güçlü olanın yumruğuyla zorbalığından kadınlar kendilerini böyle korurlar işte.

Friedrich Wilhelm Nietzsche

no.12

2010-05-17T03:53:00.002+03:00

Fark ediş’e çok sevimli bir kedi saklanmıştır, bulanın olur, lakin kafası kopuktur.

no.12

2010-05-15T23:23:00.002+03:00

Keskin'de eski saklıdır, tehlikesi bundandır.

noluyo be?!

2010-05-15T16:29:00.003+03:00

kuruyemiş on air

2010-05-12T23:34:00.007+03:00

Yine radyo yılları.. Programın başlamasına 10 dakka kala, yayında hangi konuğu canlandıracağım yine belli değildi. Derken aklıma o hafta dönmeye başlayan “aganigi naganigi” reklamları geldi ve tesadüf program ortağım Cenk’in yakın bir dostu da yayını stüdyodan takip etmek için radyodaydı. Onun da aslen gıda mühendisi olduğunu bildiğimden onu programa Ankara Üniversitesi Gıda Mühendisliği Bölümü Kuruyemiş Teknolojileri Ana Bilim Dalı Başkanı olarak katılmaya ikna etmiş ve ben de Türkiye Kuruyemiş Üreticileri Birliği İthalat ve İhracat Komisyonu Fındık-Fıstık İşleri Daire Başkanı Talat Yılmazer olarak, bilimsel verilerle konuşan ve beni yolsuzlukla suçlayan kendisini perişan etmiş, bi sikmediğim kalmıştı çocuğu..

Niye anlattım? Şundan; uydurduğum şey yine gerçek olmuş o’lum? Gaziantep Üniversitesi’nde Kuruyemişçilik bölümü açılıyomuş. Vay sizi..

http://www.haber3.com/universiteye-yeni-bolum-geliyor-574157h.htm

Saadet Partisi vak’ası ise şuydu: http://kedikumu.blogspot.com/2008/08/radio.html

no.12

2010-05-03T01:41:00.005+03:00

Pranga

Kahkaha sıçratıyordu

Sapkın bir adamca kaçırılan
Ve ayaklarında
Beyaz bir güvercin tüyü uçuşan

Güzel kadın

nostalji

2010-05-02T19:33:00.002+03:00

dün dost hayatı yaşadığım bi hatunun banyosunda sıvı sabunun bittiğini görünce ellerimi mecburen kalıp sabunla yıkadım. çok acaip bi deneyim oldu o'lum. dene bak sen de bi bunu..

placebo - pure morning feat. sebnem ferah

2010-04-27T20:56:00.007+03:00

güzel klip, bunu biliyosundur belki. peki brian molko camdan atlarken aşağıda kendisini helak eden kadının şebnem ferah olduğunu biliyor muydun?

klişebnem gündemi yorumluyor no.12

2010-04-21T21:27:00.004+03:00

Bu ülkede eğitimciler ve din adamları da bu iğrenç insanlık suçunu işleyebiliyorsa peki biz kime güveneceğiz?? Bu küçücük yardıma muhtaç kızların devlet tarafından korunmaya alınması gerekmez miydi? Şimdi bunun kim hesabını verecek? Bu olay da iki gün sonra unutulur ve bizler de eski yaşatılarımıza geri döneriz eminim. Ben kendi adıma bu tecavüzcüler için idam cezası verilmesini istiyorum! Atatürk'ün bizlere emanet ettiği bu vatanın bu hallere gelmiş olmasını kabul edemiyorum.

Yazıklar olsun........

xavier dolan

2010-04-17T18:33:00.007+03:00

Dün uzun uzun bahsettiğim J'ai tué ma mère filminin yönetmeni ve başrol oyuncusu Xavier Dolan'ın 21 yaşında olduğunu eklemeyi unutmuşum. ben olsam artık 1-2 kişi dışında, isim vermeyeyim hadi, yönetmenim ben deyu dolaşmazdım ortalıkta artık..

peki hiç, bir ürünün son kullanma tarihine bakınırken, "son kullanma tarihi geçmiş bunun.." diye tam atar olup "yok lan Sağlık Bakanlığı izin tarihiymiş o.." dedin mi demedin mi vaiz? dedin di mi lan allan salaa seni..

diğer önemli gündem maddemiz ise hastane ve kiler kokan kişilerdir. genelde içine kapanık olurlar bunlar, zararsızdırlar ama bu kişilerden uzak durmak da iyi bi seçimdir..

ha bi de aerobic yapan kaldı mı lan? ha? peki step?

istanbul film festivali'nde bu hafta

2010-04-16T21:29:00.003+03:00

Şu film çok acaipti, bul izle, çok soru sorma: J'ai tué ma mère (Annemi Öldürdüm)

Ayrıca Hisar sinemasında “Kartal Pendik, Gittik Geldik” adlı film bu hafta güzelce görülebilir.

no:12

2010-04-16T21:22:00.002+03:00

Bozuk mp3’e denk gelmenin çilesine de alıştık lan. Ama aynı mp3’ün yüzbinlerce adamda olması mini bi teselli yaşatıyo, yaşatmıyo diil..

bir kelime bir işlem

2010-04-16T02:59:00.004+03:00

Sezai Aydın’lı Bir Kelime Bir İşlem’deki uzmanlar küçükken bana tanrı gibi gelirdi. Onlar yarışsa tüm yarışmacıları sikertirler diye düşünürdüm hep. Yarışmacıların tam sonuç ya da 10 harf bulduğu anlarda suratlarında oluşan ifadeye de kısaca “apışıp kalmak” dendiğini ise sonradan öğrenecektim. Yıllar geçtikçe bir yandan bu oyunda artan tecrübeleri ve kameraya olan aşinalıkları sayesinde gittikçe rahatlıyorlar (harddisc), diğer yandan yaşları ilerledikleri için düşünme hızları giderek düşüyordu (ram) Neyse sıkıldım diyeceğim şey şudur: asıl Sezai Aydın hepsini sikertirdi istese!..

“Efes Pilsen Blog Yazarı Ben Olmalıyım” konulu blog yazısı

2010-04-15T16:37:00.003+03:00

- Güçlü kalemiyle izlenimlerini yazacak blog yazarı sen misin?

- benim tabi.. ya kim olacağıdı??

sevgiler..

no:12

2010-04-15T00:48:00.003+03:00

dangalaklar, sosyal ortamda paylaşım yapmayı da bayağılaştırmıştır. artık, aklı olan da paylaşım yapmaktan büyük bir günah işler gibi çekinmektedir. internetin ebesini siken yegane mevzu da budur, bu kadar açıktır.

Latif-î Hûmayûn Pişekâr Şemseddin Efendi

2010-04-14T16:18:00.005+03:00

Dedemin büyükbüyükdedesi Latif-î Hûmayûn Pişekâr Şemseddin Efendi (D. ? – Ö. 1890)

Erzincan’ın Yenişehir şubesinde dünyaya gelmiştir. İlkokulu Erzurum Sümüklü İsmail Efendi İlkokulu'nda okumaya çalışmışsa da bunda başarılı olamamış çünkü okul çok uzakmış. Bu yüzden Necefli Suudullah Efendi Medresesi’nin folklor kurslarına dışarıdan katılmış. Küçük yaşta sahne heyecanı dört bir yanını sarakoyunca da eğitim hayatını acilen sonlandırarak komedyen (pişekâr) olmaya karar vermiştir.

O sırada köylerine gelen Vakvak-i Curcuna Sirk İştiraki adlı bir kumpanyanın gösterilerinden oldukça etkilenen küçük Şemseddin, özellikle de zamanın ünlü güldürü ustası (pişekâr) Çalçene İrfaniettin Efendi’nin (72) karından konuşma (vantrilokluk) gösterisine adeta aşık olmuştur. Her gece evden kaçarak iştirakin gösterilerini en ön sıradan izliyor, bir gün kendisini de o sahnede şahsi komikliklerini yaparken hayal ediyordu.

Bir gece kumpanya sona erdiğinde yanına gider ve şöyle der:

- Çalçene İrfaniettin Efendi!
- Ne var lan piç?!
- Ehehee! Çok gülüyom size! Size hayranım ben. Beni de yanınıza alsanıza!
- Da get işine akşam akşam.. bak ben kaç yaşıma geldim hala elimde kuklaynan veled eyliyom. Yürü git burdan piç gurusu!. Zaten kafam bi milyon!..

Diyerek oradan uzaklaştırmıştır.

Bunu kendisine yediremeyen küçük Şemseddin köyün marangozu Gepetto’ya giderek kendisine bir tane Pinokyo yapmasını rica eder. Gepetto o işin çok büyük prodüksiyon olduğunu, Pinokyo’nun telif haklarının zamanın ünlü yapım şirketlerinden Walt Disney & Sons Co.’da bulunduğunu, Walt Disney’e nazı geçse bile Warner Bros & Brothers ile papaz olduklarını, hala ödemesinin yapılmadığını ve bu yüzden kafasının bi milyon olduğunu birbir anlatır. Öyle kafasına estiği gibi her gelen çocuğa Pinokyo yaparsa mukaveleyi bozmuş olacağını dolayısıyla Hamurabi kanunlarının 71-A no’lu maddesine karşı gelmiş olacağından diri diri yakılacağını da ekler. Küçük Şemseddin ne diyeceğini bilemez, apışıp kalır.

O aralık:

- O zaman sen de bana kukla yap! Diyerek sessizliği bozar.
- Ne kuklası evladım? Size oyuncak yapmaya mı marangoz oldum yoksa ananıza babanıza gardrop şifonyer yapmaya mı?.. Der.
- Şifonyer ne amca? Diye üstelemiş küçük Şemsettin.
- Gel.. Gel kucama da anlatayım sana gel... Gel içerde anlatayım.. diye karşılık vermiştir.

Yıllar yılları kovalar. Küçük Şemseddin büyür ve artık bir dizüstü kukla sahibi olmuştur. Sünnet düğünlerinde vantrilokluk ve türlü komikliklerle yaşantısını sürdürür. Bu gösteriler ilk başlarda ilgi görse de, Gepetto’nun ölümünden sonra onu onurlandırabilmek için kuklanın kafasını Gepetto’nun kafasından aldığı alçı kalıpla yeniden inşa eden Şemseddin Efendi’nin işleri o günden sonra planladığı gibi gitmemeye başlar. Kuklanın kafasının kendi kafasından büyük olması yalnızca çocukları değil ortamdaki tüm yetişkinleri de irkiltmeye başlamıştır. Kimin kimi konuşturduğu artık iyiden iyiye işler çığırından çıkmıştır artık. Ömrünün son yıllarında kuklasıyla bir dargın bir barışık sürdürdükleri yaşantısı, artık sünnet düğünlerinde hiç konuşmadan aralıksız 8 saat oturması ile patlak vermiştir bile.

Son nefesine kadar dizinden düşürmediği kuklası ile, ölmeden 2 gün evvel çekilen yukarıdaki fotoğrafta, Latif-î Hûmayûn Pişekâr Şemsettin Efendi’nin 250 yaşında olduğu söylenmekte ve artık sola yatan yorgun bedeninin bir sütun vasıtasıyla zeminden desteklenerek başlatılan restorasyon çalışmaları esnasında görülmektedir. Kuklasıyla da küs gitmiştir ama efendiliğini, cantiliğini her zaman muhafaza etmiştir. Allah rahmet eylesin...

klişebnem gündemi yorumluyor no:1

2010-04-13T00:24:00.003+03:00

Bu ülkede biliyorsunuz bir takım insanlar bazı çıkarlar uğruna topluma oldukça fazla zarar veriyor. Ben inanıyorum ki günün birinde bunların hepsi birer birer yok olacak ve bizler de çağdaş bir ülkede yaşamanın rahatlığına erebileceğiz. Sonuçta herkes kendisine doğru gelen bazı kavramların doğru olduğuna inanıyor ve böylce de tam bir kaos yaşanıyor. Sonuç olarak siyasetçiler bu ülkede aynı zihniyette olduğu ve bu halk da kandırıldığı sürece bunlar hep olacaktır.

Saygılar....

bakhele

2010-04-12T16:35:00.004+03:00

Bir şeyi bulan niye topyekün bir millet oluyo ki şimdi? Ne demek lan baklavayı Türkler buldu? Kaç milyon kişi açtınız o hamırı olm? İçine de fıstık koyalım şunun diye referandum mu eylediniz? Şerbetini imeceynen mi gaynattınız?
Basbaya memed efendi bulmuş işte ama adı sanı belli diil herifin yazık..
Aha buraya yazıyorum, eğer günün birinde bi icat yaparsam, 100 yıl sonra arkamdan “Xamoid’i Türkler bulmuş” diye salak salak konuşmasın kimse. Ben bulmuşsam ben bulmuşumdur lan itoluit sana noluyo?!

kill it!

2010-04-10T23:39:00.003+03:00

şu apartman kapılarının kilitlerini de ters monte etmenin manasını birisi bana açıklasın n'olur. delirecem olm burda..

postiş

2010-04-10T17:23:00.003+03:00

şu pos makineleri artık ilk kopyayı müşteriye versin bi zahmet argadaşım. ikinci kopyayı beklerken geçen süre ömrümüzden gidiyo lan. bunun ülkenin gayrısarfi milli şeyine zararı konularına falansa hiç girmiyorum, girmem!

bana bu videolarla gel!

2010-04-07T13:31:00.007+03:00

- Kadir Tapucu’nun bodyguardlar tarafından Laila’ya alınmayışı ve sinirinden ağlaması

- Bülenddd’a Özveren’in sunduğu Banko yarışmasında fırtınalar estiren görme engelli yarışmacı Hale Bacakoğlu’nun bilemediği sorular için “a-nım-sa-ya-ma-dığmmmm..” deyişi

- Çarkıfelek’e katılan Sakıp Sabancı’nın karısının “M”ye “Ma”, “N”ye “Na” demesi

- 1995’deki bir Fenerbahçe-Sarıyer maçında Fenerbahçeli Tayfun’un ikili mücadele sırasında rakibinin şortuna asılmasıyla aletedavatının yakın plan gözükmesi, ve bunun ağır çekim tekrarı!

- Yine o yıllarda, Bülendddd’a Karpat’ın Sarıyer kalecisi Müller’in Türk vatandaşı olup Metin adını aldığından habersiz “Sayın seyirciler Müller sakat olduğu için bugün kaleyi Metin koruyor” demesi

- Cenk Koray’ın Tele-Kutu yarışmasında yarışan kadın yarışmacıyı alkışlar eşliğinde yerine uğurlarken arkasından gıçını-başını iyice bi süzüşü!

- 1990 yılında Milliyet’in arka spor sayfasındaki Tanju’nun sakatlığı ile ilgili bir haberin fotoğrafında, Tanju’nun sedyede yatarken gayet net bir şekilde taşaklarının gözükmesi (bunukesmissaklamissonrakaybetmistim.jpg)

Nur sürer..

oha lan..

2010-04-05T19:21:00.003+03:00

tabi canım..

2010-04-03T17:45:00.002+03:00

"mozart dinlemek insanı daha akıllı yapar" başlıklı bir şey yazmışlar sosyal bi sitede, altındaki kızın yorumuna bak şimdi:

"Bir yaştan sonra etkisi olacağını sanmıyorum çünkü zeka seviyesi belli bir düzeyin altında insan sabahtan akşama mozart dinlese hiçbişey ifade etmez.Bu çocukluktan itibaren oluşan bir etki.Sırf mozart değil barok müzik dinlemekte IQ seviyesini arttırıyor ama bunlar hep çocukluk döneminde olacak şeyler.Kişi gelmişse 30,40,50 yaşına bu saatten sonra ne dinlese faydasız.Birde zevklerle alakalı bir durum ben mesela eskiden beri klasik müzik dinlerdim bilinçli olarak değil yani zekamı arttırsın diye,sırf sevdiğim için sadece mozartta değil ama annem bana bebekken mozart dinletirmiş hatta uyurken klasik müzik çalarmış benim odamda radyoda bunun bana katkısı oldu mu derseniz bariz bir şekilde oldu bilimsel birşey aslında sesler müziğin içindeki beyin frekanslarını etkiliyor.Buda kişinin zeka kapasitesini arttırıyor.Doğru birşey algı düzeyi artıyor."

altına "yoruma gerek yok her şey ortada" yazasım geldi, yazmadım tabii ne yazcam lan.. londra senfoni orkestrası gelip hanelerinde teker teker konser verse yine tesir etmez bunlara..allaan hacıları..

pinçik

2010-04-03T16:32:00.003+03:00

küçük kaşıktan büyük kaşığa geçtiğin günü ne çabuk unuttun lan? ha? annen "büyük kaşıkla ye artık canım.." deyip, o şişko ellerinde büyük ve eğreti duran kaşığı eline verdiğinde tıptıp atan yüreciğinin sesini, ne edeceğini bilemeyen şaşkın sevincini, yüzüne gözüne bulaştırdığın yoğurt çorbasıyla hayata küstüğün, büyük kaşığa geçmenin senin için imkansız olduğunu düşündüğün o anı ne çabuk unuttun?

- abi yine çok geri gittin sen :)
- dolaşma buralarda..
- :(

ay ay ay!

2010-03-30T13:28:00.003+03:00

Deve tabanı falan olurdu eskiden evlerde ve misafirliklerin başlıca konularından birisi idi bu çiçekler. Benimki sürgün verdi, orkide güneş sevmiyo, arapsaçı çok arsız, sıklamen çok şımarık falan filan.. şimdi niye hiç kalmadılar? O da bi modaydı, geldi geçti işte demek ki.. ne? Hala var da sen misafirliğe gitmiyosun ondan bilmiyosun diyosun? Hadi lan ordan.. salak herif..

vulva!

2010-03-27T22:21:00.004+02:00

vajinanın karmaşık yapısı, her ergenin kafada bi bulanıklık yaratır. neresine sokacaz lan bunun sıkıntısı sarar genco bünyenin dört bi yanını..

hay başlığına da..

2010-03-27T22:05:00.002+02:00

Her sınıfta en az bir tane uçaksever öğrenci vardır. Bu, budur, bu kadar açıktırh.

boing 400

2010-03-27T03:06:00.003+02:00

Karısını, abisinin yengesine taktığı lakapla çağıran dangalak birader olsa ya.. inceden saygı gösteriyor örnek mi alıyosun yoksa adamın hanımına mı halleniyosun? napıyosun lan?!

havaalanında uçakları anons etmekten bezip, "TK 200 küsür sayılı angara-istanbul..." diye konuşan adam da ilginç imiş. başlığı yazarken aklıma geldi..

- ama abi havaalanlarında hep kadınlar anons yapar :)
- kadınına hallenirim senin.
- :(

senede bir gün

2010-03-20T18:24:00.003+02:00

şunu yineleyeyim:
blog ödülü vb. saçmalıklara kendini aday gösteren, blog yazarlığından söz etmesin.

:|

2010-03-18T20:10:00.002+02:00

çok çalışıyorum sanırım bu ara..

bu ne lan?!

yeter lan?! no:12

2010-03-17T14:03:00.003+02:00

sevişme sahnelerinde ortamı dikizleyen kedi/köpek ve ona "ooww jingoo.. dışarıya çıkar mısın lütfenn.." diyen sahibesi

çat! hehea!

2010-03-15T03:01:00.004+02:00

bitekodu iyi oldu: bir elle break dans dalgası başlatıp diğer ele vardığında karşıdakine tokat atma yavşaklığı

ponçik

2010-03-13T00:38:00.005+02:00

barometresi olan eve gidince çok ince bi neşe girmez mi bünyene vaiz?

- barometre mi kaldı da abi :)
- sınırsız üzerim seni.
- :(

piç böceği

2010-03-10T03:45:00.000+02:00

yancı deprem de olsa ya..

cemalim

2010-03-10T03:40:00.003+02:00

Ey alınyazısı ustası
Suretlerle doldurursun yazını

red kit

2010-03-06T21:13:00.006+02:00

çocuklar sigaraya özenir diye red kit'in ağzından sigarayı alıp ot koyakoymuşsunuz. e ya ot çocuğun boğazına kaçarsa, çocuk ölürse nolcak?

- abi günaydın :)
- canını sıkarım senin.
- :(

hah..

2010-03-06T18:49:00.002+02:00

sakinleşmek için klasik müzik dinlemek de bi yere kadar argadaşım. langır lungur koyarsan mozartı-bach'ı, arada -ki ekseriyetle- ölüm, ayrılık, varoluş, dünyanın acımasızlığı temalı eserlere denk gelirsin, iyice manyak olur çıkarsın. demedi deme bak..

hadi şimdi siktir git burdan..

'Nine 1/2 Weeks' vs. 'Cazibe Hanımın Gündüz Düşleri' vs. 'Uzak'

2010-03-04T18:33:00.031+02:00

1992 yılı yapımı bir İrfan Tözüm filmi olan 'Cazibe Hanımın Gündüz Düşleri'nin tüm anlatısının merkezinde yer alan Cazibe Hanım'ın düş atmosferleri, Cazibe Hanım'ın yaşadığı evin bir odasında evdekilerden gizlice izlediği slaytlar eşliğinde mastürbasyon yapışına dayalıdır.

Gösterime girdiği yıllarda büyük yankı uyandıran 'Nine 1/2 Weeks' (Adrian Lyne-1986) filminde ise resim slaytları izlerken mastürbasyon yapan Elizabeth'i (Kim Bassinger) unutabilmek mümkün değildir. Bu sahne bir sanat galerisinde eksper olarak çalışan Elizabeth'in, John'u (Mickey Rourke) düşünerek kendisini tatmin edişi kadar, iyi bir sanat eseri karşısında (güzel) alınan hazzın sınırlarını zorlayışıyla da oldukça çarpıcıdır. Sanat, güzel ve cinsel arzunun büyük bir ustalıkla tek bir potada eritildiği ender sahnelerden bir tanesidir.

Aşağıdaki videoda bu sahneleri yeniden anımsatmak isterim:

'Cazibe Hanımın Gündüz Düşleri' vs. 'Nine 1/2 Weeks'
Yükleyen kedikumu.

Öncelikle bu kullanımın beni bir izleyici olarak son derece rahatsız ettiğini söylemeliyim. Hayır, çalıntı olduğunu iddia edecek kadar safdil bir söylem içine girecek değilim. Hatta ileri gidip bunun çalıntı olmadığını da iddia edebilirim. Beni rahatsız ediş sebeplerini şu şekilde sıralayayım:

1- Bir eserde hali hazırda son derece efektif ve çarpıcı bir biçimde yaratılmış bir öğe, yeniden üretilerek öğenin bilinen etkisinin, daha da önemlisi durumunun ötesine geçememiştir.

2- Cazibe Hanımın Gündüz Düşleri'ndeki slayt+mastürbasyon sahneleri estetikten uzaktır. Oysa bu sahneler verilmek istenen etki gereği, son derece estetik kaygılarla kotarılması gereken zorlu sahnelerdir.

3- Bir eserdeki güçlü/güzel bir öğeden esinlenerek yeni bir sanatsal öğe yaratma çabası, yerini açıkça, o öğenin hoyratça kullanılarak tüm eserin güç kaynağı olma haline dönüştürülmüştür.

4- Film bu açıdan , Nine 1/2 Weeks filmini izlemiş bir seyircinin dikkatini, ilgisini dağıtmaktadır. Dolayısıyla film, sanat dalları arasında hatayı en az kabul eden sinemanın acımasızlığına kurban gitmekte, inandırıcılık, yerini izleyicinin zihninde oluşan istenmeyen düşüncelere terk etmektedir.

Aşağıdaki ikinci videoda, Nuri Bilge Ceylan'ın 'Uzak' (2002) filminde yer alan bir kabus sahnesiyle CHGD filmindeki bir sahneyi birlikte sundum. Uzak'ta Mahmut'un (Muzaffer Özdemir) sıkıntılı bir anında gördüğü kabus sırasında devrilen abajur ile udun üzerinden aniden devrilen vazonun bir karşılaştırmasını yapmak istedim. Bunu yapmadaki amacım, bir eserde yer alan bir etkinin tekrarlanarak, etkinin gücünü ve durumunu değiştiren/dönüştüren/geliştiren bir biçimde nasıl ustaca kullanıldığını gösterebilmek:

'Uzak' vs. 'Cazibe Hanımın Gündüz Düşleri'
Yükleyen kedikumu.

flaş haber

2010-03-03T23:05:00.005+02:00

dün gece saat 01:00'de serbest bırakılarak evinde dinlenmeye çekilen tarkan tevetlioğlu, bugün yine üzgündü. bugün öğle sularında kendisini evinde ziyaret eden T. K. adlı arkadaşının "ne içtiysen aynısından ben de istiyorum hacı :)" diyerek yaptığı ilginç esprik telefon kayıtlarına takıldı. apar topar gözaltına alınan T.K. "benimkisi sadece şakaydı. ben bu şakayı hep yaparım zaten. ne var ki beyler yani şimdi bunda?" açıklamasını yaptı. tarkan konuyla ilgili sorulan sorulara yeşil gözlerle bakarken, T.K'yı gözaltına alan ekiplerin montlarında bulunan "denyo itlaf ekibi" logosuna bir anlam verilemedi.

Katil Doğan Haber - Peru

bir rica

2010-03-03T18:42:00.003+02:00

lütfen yazılarımı ekşi sözlük denen yere linklemekten vazgeçiniz sevgili kedikumu severler. baltabeton kafalarla uğraşmaktan iki satır yazasım varsa o da kaçıyo. lütfen..

püspüs

2010-03-02T12:23:00.004+02:00

bu ikisi artık delikanlı gibi çıkıp en çok kime ürün sattıklarını açıklasın. tezgaha su döküp silmekle, bebek poposuyla olmaz bu işler.. yürümez..

TeCeDalDal ile Dil Bilgisi

2010-02-26T23:00:00.007+02:00

aşağıdaki tren biletinde;

hangi cümlede bir yazım yanlışı, dil bilgisi kural ihlali ve/veya anlatım bozukluğu bulunmamaktadır?

tıklarsan büyüyebilir.

olaylara şaşma!

2010-02-26T18:36:00.004+02:00

tam demirellik oldu lan ülkenin gündemi.. yeniden başa gelse ne tekel eylemi kalır ne balyozu.. pamuk gibi yapar valla 3 günde memleketi..

Chris Rea vs Emre Aydın

2010-02-24T22:21:00.007+02:00

kedikumu sizler için şarkı benzerliklerini araştırmaya devam ediyor. bunu sağır sağır yapıyor ya da ona öyle geliyor, tam bilemiyor..

ek 1: emREAydın da oluyo lan bu..hah..

Chris Rea - Road To Hell

Emre aydın - afili yalnızlık

case logic vs akp

2010-02-15T20:14:00.004+02:00

deli siken mülakatları no:1

2010-02-07T02:12:00.004+02:00

- Peki "Gözbebeğim"i biraz konuşalım mı? Nasıl çıktı bu güzel şarkı?

- Bir gece yine evde gitarımla çalışıyordum. Derken bir ara önce mi-fa-mi takıldı kulağıma. Sonra bu mi-fa-mi-fa-sol oldu. "Gözlerin beni benden alır" demiştim bu sabah kuzenimin küçük kızı Su'ya. Neden bilmiyorum, bir anda aklıma bu geldi. Hemen bu notalarla denedim. Hoşuma gitti, derken işte bu beste çıktı...

- Su. Ne güzel isim...

-Evet.

Bir film nasıl okunur?

2009-11-26T17:11:00.005+02:00

Cevap: İdeal okuma mesafesi olan 25 cm'den.

hehea! şaka lan şaka.. bişiler yazcam da şimdi diil..ayrıca sherlock holmes gibi film izleyen delidir. salaklaşmayın..

David Koperfit

2009-11-21T16:20:00.004+02:00

David Copperfield TR'ye gelmeden 1 hafta önce radyoda, Türkiye Hokkabazlar, Sihirbazlar ve Palyaçoların Haklarını Koruma ve Kumpanya Tertip Derneği Organizasyon İşleri İdare Amiri İsmail Taşdizer diye biri olmuş David Copperfield'a verip veriştirmiştim. Yayını arayıp "böyle uzun dernek adı mı olur!" diyen bir dinleyiciye derneğin kısa adınının TÜHOSİPAHAK-DER olduğunu söylemiş ve özür içinde kalan kendisine hayırlı akşamlar dilemiştim.

(18+) ‘The Matrix’ filminde Cinsellik ya da Biseksüalite Dünyayı Kurtarabilir mi?

2009-11-08T05:05:00.058+02:00

(Beni yazmaya sürükleyen bir film hakkında, film biter bitmez internet üzerinde sıkı bir araştırmaya girişiyorum. Aşağıda yazılanlar öyle umuyorum ki, The Matrix filmi hakkında internette İngilizce ya da Türkçe, henüz söylenmemiş olanları içermektedir. Öncesinde ‘The Big Lebowski: Tüm zamanların adamı.' adlı yazımı okumuş olmak, okuyucuya büyük rahatlık sağlayacaktır)

The Matrix, üst düzey bir sanat eseri. Vizyona girdiği 1999 yılından bu yana hakkında çok şey yazıldı, söylendi. Bunun başlıca nedeni bana göre şuydu: The Matrix bir sanat eserinde mutlak suretle olması gereken ‘felsefe’nin sonsuz bir harmanıydı. Her usta filmin içinde mutlaka bir felsefe vardır. The Matrix, bir çok felsefi görüşü gövdesinde barındırarak sözü sonunda tek bir felsefeye getirmek gibi oldukça zorlu bir göreve soyunmuştur. Filmin bu özelliği üzerinden bir şeyler söylemenin filme haksızlık olacağı kanaatindeyim. Zaten böyle bir işe kalkışmak yazarını neredeyse tüm felsefe tarihini kapsayan bir yazı yazmaya sürükler ki böyle bir yazı filmin berbat bir tekrarı olmaktan öteye geçmez.

The Matrix, bir devrim filmidir. İnsanoğlunun kendisiyle, düzenle ve onu yaratan insanla olan savaşını anlatır. Güzel, peki böylesine büyük bir işe soyunan bir film bize aşk, sevgi ve cinsellik üzerine ne söylemektedir? Ya da söylemeli midir? Kesinlikle söylemelidir. O zaman bu üç filmlik seride insana dair bu 3 majör kavram nasıl ele alınmıştır? Her şey sadece Neo ve Trinity arasındaki masum bir flörtten mi ibarettir?

The Matrix, bu üç kavramı ‘da’ kullanmak şöyle dursun, bütün enerjisini bu üç kavramdan alarak büyür, devleşir. Neo’nun ‘yola çıkışı’ şehvetle başlar, aşkla sürer, sevgiyle rayına oturur ve yine şehvetle sona erer. Bunu söylerken bir insanın ya da dünyanın yazgısının tamamen buna bağlı olup olmadığını söylemiyorum, ama The Matrix sanki bize bunu söylüyor...

Söyleyeceğim her şeyin yeni bir kapı açacağı korkusuyla, yalnızca bu sularda kalmaya özen göstererek bazı referanslar sunmaya çalışacağım. Bu referansları sunarken bu kez mümkün olduğu kadar minimal kalmaya özen göstereceğim. Bunu, göstermeye çalışacağım referansların okuyucu tarafından da yakalandığı anda, onların film içine ne kadar ustaca entegre edildiklerinin görülebilmesi açısından önemli buluyorum.

1- Neo bir şirkette yazılımcı olarak çalışmakta, geceleri ise hackerlık (sistemle savaş, savaşma ihtiyacı) ve uyuşturucu satıcılığı yapmaktadır. (Örneğin; Pulp Fiction ve Boogie Nights filmlerindeki satıcıları hatırlayın)

uyuşturucu

2- İnternette tanıştığı Trinity, uyuşturucu kullanmaktadır. Neo’ya ‘follow the white rabbit’ derken Alice Harikalar Diyarında adlı roman için neredeyse kabul görmüş olan şizofreniye ya da uyuşturucu kullanımına bir gönderme olduğu açıktır. Neo kendisinden uyuşturucu satın almaya gelen gruptaki (Trinity'nin arkadaşlarıdır) bir kızın omzundaki beyaz tavşan dövmesini gördüğünde Trinity’nin sözünü dinler, grupla birlikte bir partiye doğru ‘yola çıkar’.

3- Partide Trinity, Neo’nun kulağına şu sözleri fısıldar: “Please. Just listen. I know why you're here, Neo. I know what you've been doing. I know why you hardly sleep, why you live alone and why, night after night, you sit at your computer. You're looking for him.” Bu oldukça enteresandır. Trinity Neo’ya aslında Neo’nun biseksüel olduğu imasında bulunur. Elbette filmin bütününde olduğu gibi çoklu okumaya oldukça açık bir sözdür, ve çoklu okunmalıdır. The Matrix çoklu okunmalıdır. Filmin orijinal senaryosunda bu sözlerden sonra Trinity’nin sözlerine şu tonda devam edeceği yazılıdır: There is a hypnotic quality to her voice and Neo feels the words, like a drug, seeping into him. Trinity, Neo’yu hipnotize eder. Bunu zaten en başta bilgisayardaki yazışmalarında ‘olacakları önceden bilme’ yeteneğiyle sağlamıştır.

4- Ajan Smith ile ilk karşılaştıkları sorgu odasında, Ajan Smith ve adamları Neo’yu iğfal eder. Yeri gelmişken, Neo’nun diğer tüm karakterler gibi sembolik bir karakter olduğunu söylemek isterim. The Big Lebowski filminde Dude’un sistemce öpülmesiyle buradaki iğfal koşuttur. Ancak unutulmaması gereken, yine The Big Lebowski’de olduğu gibi bunun sadece sembolik olmadığıdır. Neo’da cinsel anlamda ‘herkesin’ çekici bulduğu, sahip olmak istediği bir şeyler vardır. The Big Lebowski’de Dude’a olan bu ‘özlem’ heteroseksüelken, The Matrix’de Neo’ya karşı biseksüeldir.

iğfal öncesi

iğfal anı

5- Bir gece Trinity ve iki arkadaşı Neo’yu bir köprünün altından arabayla alırlar. Arabadaki ‘böcek çıkartma’ sahnesi aslında bir oral seks sahnesidir. Burada Trinity hem Neo’dan istediğini almış, hem Neo’yu Ajan Smith’den kurtarmış hem de Neo’yu baştan çıkarmış olur. Sahne Neo’nun şu sözleriyle sonlanır: Jesus Christ! That thing’s real?!

spermler

orgazm

prezervatif

6- Neo, Morpheus'un gemisine ilk kez geldiğinde önce kendisine uyuşturucu verilir, ardından Morpheus'la cinsel ilişkiye sokulur.

Trinity: "I got a fibrellation." (fibrellation: Pathology. uncontrolled twitching or quivering of muscular fibrils.)
Apoc: "Target is almost there. Lock. I got him!"

Cinsel ilişki sonrasında Morpheus: "Your muscles atrophied. We’re rebuilding them."

Filmin ilk yarısında Neo’nun hayatında meydana gelen önemli değişiklere alışması resmedilir. Bu değişim:Şehvetle başlar, şehvetle sonlanır. İnsan bedeni bir hiçtir. Önemli olan insanın düşünceleridir, ruhudur. İnsanoğlu mutlak özgürlüğe kavuşmak için Matrix’in tüm kurallarını, dayatmalarını yıkmalıdır. Matrix’in en güçlü ve son kalesi ise janrdan (gender) öte, cinsiyet (sex) ayrımcılığı, dayatmasıdır.

7- LOAD + Combat Training

load: * noun. a dose of drugs; an injection of drugs. (See also loaded. Drugs.) : She shoots a load every day or two.
* n. a drug supply; a stash. (Drugs.) : If his load dwindles, he gets more easily.
* n.a large purchase of heroin. (Drugs.) : I've scored a load that'll last me a few days.
(www.dictionary.com'dan)

Neo gemide koltuğa oturduktan sonra 'LOAD' kelimesi çok kez ekranda görünür, üç filmde de ayrıca kullanımları mevcuttur. Combat Training disc'i uyuşturucudur, ve Neo önce Tank (kardeşinin adıysa Dozer'dir) sonra da Morpheus'la yeniden ilişkiye girer.

uyuşturucu, loading

Sonrasında şu diyaloglara dikkat edilmelidir:

Morpheus: How is he?
Tank: 10 hours straight. He is a machine!
Neo: I know kung-fu.
Morpheus: Show me. Hit me. If you can...

Daha fazla detaylandırmak yerine olayın çatısını oluşturup orada bırakmak istiyorum. Özetle dikkat çekmek istediğim noktalar şunlardır:

1- Neo uyuşturucu satıcısıdır ve bir gün yüksek dozda uyuşturucu kullanmaya başlar, başlatılır.

2- Neo, Morpheus ve takımıyla cinsel birliktelik kurar, Morpheus’la aralarında sevgi bağı oluşur.

3- Neo'nun zaman zaman Ajan Smith’le de cinsel birliktelikleri olur. Şehvete ne Ajan Smith ne de Neo karşı koyabilmektedir. Şehvet, statü tanımamaktadır. Ajan Smith'in mütemadiyen Neo'nun peşinde oluşu Neo'yu Matrix'e sokmak istemesi kadar, Neo'ya olan şehvetinden de kaynaklıdır.

4- Filmde yumruk yumruğa (herhangi bir silah kullanmadan) yapılan tüm dövüş sahneleri cinsellik içerir.

5- Trinity’nin Matrix’deyken kalbinden kurşun yarası alması, onun Matrix’den birilerine 'de' aşık olabileceği anlamına gelir.

6- Film, başından sonuna dek Neo’nun cinsel anlamda ‘çekici’ oluşu üzerinden şekillenir. Diğer tüm felsefi kuramlar bu ana yapı üzerinden izleyiciye aktarılır.

7- Serinin son filminin son sahnesi, barış sağlandıktan sonra Ajan Smith ve Neo’nun ‘hayvanca’ seks yaptıklarını gösterir. Trinity, ölmüştür. Yani aşk bitmiştir. Yani aşk diye bir şey yoktur. Aşk, ölümlüdür. Aslolan, şehvettir.

“Everything that has a beginning has an end.”

Poetika

Yaşadım da yoruldum, bir ağır-işçi gibi
Uyudum da uyandım, binlerce kişi gibi

Bana düşünmek vardı, payıma onu aldım
İşledim de işledim bir hüner-işi gibi

Horlandı, beğenildi; inandım, alınmadım
Yolun geleceğini çizdim, geçmişi gibi

Zor dönemler olmadı-değil, olsundu, oldu,
Ne koştum ne de durdum, kaçak gidişi gibi

Bu konuyu burada bırakıyorsam birden,
Olmasın diyedir bir şeyin bitişi gibi.

Özdemir Asaf

Bu referanslar Neo, Trinity, Morpheus ve Ajan Smith arasında üç film boyunca süregiden aşk, sevgi, cinsellik, ihtiras, kıskançlık, ihanet bazlı ilişkilere bir ışık tutmak için yeterlidir diye düşünüyorum.

Ve sanırım son olarak bu noktalara işaret ettikten sonra filmin merkezine koyduğu bu felsefeye dair kendi şahsi fikrimi de söylemem elzemdir. Bana göre bu görüş neresinden bakarsanız bakın oldukça güçlüdür. Sadece buna dahi çokça saygılı olduğumu peşinen söylemeliyim. Beni üzerine düşündürtüyor olması benim için yeterlidir. Bu zaten felsefenin birincil ödevidir. Felsefe cevap vermez, felsefe soru sorar. Ben şahsen penis ve vajina için karşı cinste halihazırda bir organ bulunmaktayken böyle bir işe ‘sanırım’ soyunmam, soyunmadım. Yani bir heteroseksüelken, biseksüel olmayı düşünmem demek istiyorum. Sakın ola bundan gay ve lezbiyenlere saygı duymadığım gibi bir anlam çıkarılmasın. Burada zikrettiğim ‘sanırım’, söz konusu argümanın ‘dünyayı kurtarmak’ gibi oldukça ciddi bir sonuca dayandırılmasından kaynaklı. Daha önce olmamış, denenmemiş bir düzen hakkında şu andaki bildiklerimle yorum yapmaya kalkmak ahmaklık olur diye düşünüyorum. Ama "Diyelim öyle bir gün geldi ve kurtuluş bunda o zaman sen ne yapardın?" diye sorarsanız size o gün belki Cem Yılmaz’ın şu sözleriyle cevap verirdim: “Önce arkadaşların kaynaklarını görelim. Ben de o zaman coşarım zaten. Hehea!”

Ek 1:

Larry Wachowski (ortada), gaydir.

Ek 2:

Natural Born Killers vs The Matrix

1994 yapımı, hikayesi Quentin Tarantino'ya ait bir Oliver Stone filmi olan Natural Born Killers'da Mickey ve Mallory'nin sistemle olan mücadelesi konu edilir. Mickey ve Mallory bu savaş için gerekli olan enerjilerini aşktan ve sevgiden alırlar. Film aşkın zaferiyle sonlanır. The Matrix'de ise; Neo her ne kadar yine gücünü Trinity'ye olan aşkından alır gibi görünse de, bu aşk günümüzde bilinen anlamından çok daha farklıdır. Neo'nun ruhu Trinity'ye ait olabilir, ama bedeni asla. The Matrix, sisteme karşı mücadele kadar Neo'nun ezberlenmiş aşk kavramıyla olan mücadelesini de anlatır.

burman studio

2009-11-04T03:29:00.002+02:00

kesinlikle hakkı yenmiş bir korku-gerilim filmidir: Happy Birthday To Me - J. Lee Thompson (1981)

filmin oldukça başarılı olan makyaj efektlerini gerçekleştiren şirket ise: http://www.burmanstudio.com (Thomas R. Burman ilen Bari Dreiband-Burman)

'nip-tuck (çok) gerçek' diyenler için sitede bir de video mevcut...

The Big Lebowski: Tüm zamanların adamı

2009-10-15T23:32:00.120+03:00

Onlar ki toprakta karınca,
suda balık,
havada kuş kadar çokturlar;
korkak,
cesur,
câhil,
hakîm
ve çocukturlar
ve kahreden
yaratan ki onlardır,
destanımızda yalnız
onların maceraları vardır.
(Kuva-i Milliye Destanı, Nazım Hikmet)

"Bazıları Don Kişot, bazıları sadece Sancho Panza..."
Erkut Arcak (1971-2001)

Tüm sevgilerimle...

The Big Lebowski. Sarsıcı, yıkıcı bir film. İçinde yaşadığımız dünyanın 2 saate sığdırılmış konsantre bir özeti. O kadar konsantre ki, film bittiğinde yarattığı patlamanın tesiri izleyiciyi darmadağın ediyor. Dünyadan aldıklarını, kendi yarattığı dünya içinde yeniden gözler önüne sererek, yine bizi bize gösteren büyülü bir film. Hoş, aslında her sanat eseri biraz bunu yapar. Coen Biraderler The Big Lebowski filmiyle, bir sanat eserine atfedilen ‘büyüklüğü’ yaşamın orta yerinden geçen omurgaya sımsıkı sarılarak yakalıyorlar. Böylelikle film, bu omurganın asalakları olan tüm yaşama ait kavramları yüksek bir ustalıkla işleyerek, izleyicisine, onun hayattaki rolünü ve durduğu yeri sorgulatan mükemmel bir anlam bütünlüğüne erişiyor.

Filmde karakterlerin çok sıkı fakat derinleştirilmeden işlenmiş oluşu, olan bitenleri gündelik yaşamın birer kesiti olarak izleme olanağı sunuyor. Film kendisini, gerçekleşen karmaşık olayların karakterler arasında neredeyse eşit etkileşim/bağlantılarla dağılımıyla ‘Dude’un başına neler gelecek acaba?’ ekseninde izlenme tehlikesinden başarıyla sıyırıyor. Olaylar zinciri izleyenin zihnini karıştırır gibi olduğu anlarda Dude’un ve diğer karakterlerin farklı repliklerle yinelediği ‘It's a complicated case’ benzeri cümleler izleyicinin yardımına koşuyor, ve onu filmi ‘gerçek’ bir zemine oturtma kaygısından sıyırarak, olan-biteni ‘sadece izlemesini' öğütlüyor. The Big Lebowski, ‘gerçeği’ arayanları en başından beri kendi sürreal dünyasına davet ediyor.
Giriş

Film, çölde rüzgarla sürüklenen bir çalı yumağını takip eden görüntüler üzerinde bir anlatıcının sesinden ‘The Dude’un (Jeffrey Lebowski) hikayesiyle açılıyor. Çöl - Los Angeles ve Deniz Kıyısı rotasını izleyen çalı, bize filmin akışı hakkında çok önemli ipuçları veriyor. Doğal ve kurak bir yaşamdan (sanayileşmemiş/modernleşmemiş/kötü işlenmiş/vahşi batı/köy toplumu) başlayarak, Los Angeles caddelerine (modern dünyaya) oradan da denize (özgürlük, gerçek değil asıl yaşam) ulaşarak son bulan minik bir gezinti...

Dude’la tanışıyoruz. Bir süpermarkette (deniz kıyısı planının hemen ardından, izleyicinin karşısına çıkan ürünler, markalar, modern yaşam; Los Angeles) oldukça salaş ve rahat giysiler içindeki Dude’un (moda karşıtı, umursamaz, just a ‘Dude’) 0.65$ için çek yazarak bir karton süt alışına tanık oluyor ve çok kısa süre içinde Dude karakteri hakkında oldukça fazla bilgiye sahip oluyoruz. Anlatıcının Dude’un bir ‘anti-kahraman’ olduğuna yaptığı vurgu/övgü (‘Cause what’s a hero?’ starlık (stardom), hayranlık (fandom) ve kahramanlık/rol-modellik kavramlarına olan bu kısa sorgu filmde daha da derinleştiriliyor) ve kasiyer kızın Dude’un kılığını/varlığını yadırgayan bakışları televizyondan gelen George Bush’un Körfez Savaşı ile ilgili sözleriyle tamamlanıyor: ‘...with them all for a collective action. This will not stand. This will not stand, this aggresion against Kuwait.’ Filmin bundan böyle neden söz edeceğinin zemini hazırlanmış oluyor: İnsanın modern hayat karşısındaki ‘yaşama savaşı.’ (Human Nature vs. Modern Life)

Gelişme

Hikaye, porno film yapımcısı Jackie Treehorn’un adamlarının Dude ile Jeffrey Lebowski (Big Lebowski) arasındaki isim benzerliği yüzünden (dezenformasyon, manipülasyon, cehalet) Dude'un evindeki halıya işemeleriyle başlıyor. Big Lebowski ve Jackie Treehorn sistemin en tepesinde bulunan ve devletle iyi ilişkiler içinde olan patronları/oligarkları temsil ediyor. Dude’u evine çağırdığında öğrendiğimiz üzere Big Lebowski’nin başkanı olduğu vakıf (foundation) ise belki de filmde metafor olarak kullanılmamış tek öğe. Oligarklar tarafından sıklıkla kullanılan ‘pislik örtücü’ (bir ‘halkla ilişkiler’ elemanı) işleviyle filmde yerini buluyor. Ortada hiçbir zaman olmayan 1 milyon $’ın (para, güç, zaaf, korku, kullanma aracı, boş vaad) varlığından şüphe edilen anlarda devreye girerek olan bitenleri karmaşık hale getiriyor.

Dude’un halısına işenmesindan sonra gelişen olaylar, kapitalizmin ‘insanı’ nasıl sömürdüğünü, özellikle de en berbat işlerini gördürmek için onu nasıl kullandığını anlatıyor. Kapitalizm, ‘kendi karısını geri getirmesi için’ (Bunny Lebowski) dahi insan kullanmayı seven ruhsuz bir canavar olarak ortaya çıkıyor (Dude: “you look for the person you benefit.-Lenin). En zayıf noktasından yakalanarak “Her life is in your hands” gibi insani bir sebebe inandırılan ve buna hayır diyemeyen Dude isyana ortak ettiği arkadaşları Walter ve Dooney ile beraber, tuzağa düşürülüyor. Onların ‘Fucking amateurs’ olmalarına ve bunu bilmelerine rağmen, kullanılmalarına engel olamıyorlar. Tecrübeleri, zekaları hatta Vietnam gazisi olmaları dahi ‘sistemin gücü’ karşısında çuvallamalarının önüne geçemiyor. Kaba kuvvet ise (bir motosikletliyi haklama planı, silahın yola düşerek kendi arabalarını vurması ve ağaca toslaması) isyan için yanlış bir seçim oluyor. İlerleyen zamanlarda bir şeylerin yanlış gittiğini fark eden Dude ise artık çok geç kalıyor, boynunda asılı olan ‘büyük telefon’ (Big Brother) sürekli çalıyor, Dude’u izliyor, Dude’u istiyor.

Dude’un evindeki halının yerine, Big Lebowski’nin malikanesindeki (çalının yolculuğundaki Los Angeles) halıyı alarak evine sermesi, öncelikle Dude için yaşama sebebi olan (üslup, onur, özgürlük, insan hakları vb.) kavramların üzerine sistemin işemesi anlamına geliyor. Buna baş kaldıran, kabul etmeyen Dude ise Big Lebowski’nin evindeki halıyı alarak kendi evine seriyor, böylelikle kendisini sistemden tüm gücüyle soyutlama çabasında olmasına rağmen, sisteme bir yerinden bulaşmış oluyor. Bu halıyı alarak evine sermesi, isyan anlamına geliyor ve bunu öğrenen sistem Dude’u yok etmek istiyor.

Şömine başındaki ikinci Lebowski-Dude konuşmasında, ister sağlıklı, ister engelli olsun, başarı/para/doğru/hedef/güç gibi kavramlara bağlı bir taş kafalı ile sadece yaşamaya çalışan bir ‘ahbap’ arasındaki diyaloğa tanık oluyoruz. Dude’un ‘bir erkeğin testislere sahip olması gerektiği’ yorumu ise erkek egemen dünyaya ve erkeğin tek baş edemediği/yok sayamadığı/söz geçiremediği kavramın/nesnenin penisi olduğuna dikkat çeker. Bunny'yi geri getirmek için yola çıkmasının altında da büyük ölçüde bu dürtü yatar. Karısının kaçırıldığını söyleyen birisine ‘this is bummer’ demesi ise, yani bunun yalnızca o an kullandığı uyuşturucunun etkisini bozan bir iş olduğunu söylemesi, nihilist karakterinin, ve eş anlamda ‘sisteme ait olan her şeyi’ manasız bulmasının doruk noktasıdır.

I vs. We.

Sistemin özellikle son yıllarda sürekli olarak pompaladığı birey olmak/ biriciklik/ individualism/ objektivizm (Ayn Rayd) felsefeleri filmde zekice eleştirilir. George Bush’un televizyonda Irak’a karşı ‘kolektivist’ hareketi destekleyen konuşması, iş sisteme karşı olan savaşa geldiğinde tam tersine döner. Sistem; kardeşlik, dostluk, aşk, sevgi, beraberlik, birlik olmak gibi kavramları yıkarak varlığını koruyabilmek için, Dude’un özellikle ‘yalnızlaştırılmış birey' olmasını ister. Dude ‘we’ dediği her an, korkutularak sindirilir.

Bowling Salonu

Filmin büyük bir çoğunluğuna ev sahipliği yapan bowling salonu, halkın yaşam alanı oluyor. Bowling oynayanlar sistemce sömürülen, sürüleştirilmiş halkı, bowling salonu çalışanları işçi ve köylü sınıfını, hiçbir zaman bowling oynarken görünmeyen ama sürekli olarak salonda zaman geçiren Dude ise halktan, insanlıktan yana ve fakat onlar gibi olmayan, kendi dünyasını, üslubunu yaratabilmiş sıradışı bir kimliği temsil ediyor. Bowling toplarının sürekli yuvarlanması, labutları aynı şekillerde devirmesi (strike, tamahkarlık, küçük insanlar) halkça yaşanan hayatın oldukça sıradan, tek tip oluşunu anlatırken, labutları yerine koyan mekanik sistem (bkz. Charlie Chaplin, Modern Times) ise tüm bu sıradanlığın arkasında/gizli insan yapımı (human-made) bir düzenin olduğunu anlatıyor. Bowling salonu, diğer bir ifadeyle, filmin başındaki çalının yola çıktığı çöl olmuş oluyor.

Sırasıyla: İşçi, tarlasını süren köylü ve sistemin çarkları

Pornografi

Filmde en önemli rolü üstlenen ‘pornografi’ kavramını doğru anlamamız filmin tüm örgüsünü ve karakterleri tanımlayabilmemiz açısından oldukça önemlidir. Pornografi kavramı, modern dünyanın sömürüsünün doruk noktasını simgeleyen güçlü bir metafor olarak filmde kullanılıyor. Porno filmlerde oynayan herkes sistemce ‘öpülen’ kişileri gösterirken, diğer kişilerin porno filmlere olan tüm tutum ve davranışları kişilerin bu sömürüye olan bakış açılarını ve sistemle olan ilişkilerini açıkça ortaya koyar. Örnekle; Dude, Jeffrey Lebowski’nin kızı olan Maude Lebowski’nin kendisine izlettiği porno filmdeki tamircinin gerçekten tamir yapacağını sanıyor. ‘Johnson’ nedir bilmiyor. Dude, porno nedir bilmiyor. Ama ‘fuck’ kelimesini de ağzından eksik etmiyor. Bu çarpıcı ayrım Dude’un aptal ya da saf olmadığını ve pornonun filmdeki anlamını açıkça gün yüzüne çıkarıyor. Aslında pornografi yerine buna pekala doğrudan ‘cinsel ilişki’ de denilebilir, zira filmde cinsel ilişkinin olduğu her yerde patron-köle ilişkisi vardır.

Karakterler

Bunny Lebowski. Jeffrey Lebovski’nin karısı. Nemfomanyak, para düşkünü bir gecekondu kızı. Zengin kocasından daha fazla para koparabilmek için bir porno film yapımcısıyla (Jackie Treehorn) anlaşarak kendisi için fidye istetir. (Kara para ilişkileri, para için her şeyi yapan insanlar)

Maude Lebowski. Jeffrey Lebowski’nin kızı. Bir gece aniden Dude’un evine adamlarıyla gelerek annesine hediye ettiği halıyı alır ve Dude’u ‘öper’. Dude’un ‘büyük penisi’ Maude’un onu ‘öpmesi’ için ona göre yeterli bir sebeptir. Maude, Dude’u iğfal eder. Daha sonra Dude’un spermlerini doktoruna kontrol ettirerek onaylatan Maude, Dude’dan hiçbir izin isteme gereği görmeden ondan spermlerini ‘alır’.
Maude karakteri üzerinden son yılların yeteneksiz, ahmak ve kokuşmuş sanat camiasına da ağır bir gönderme vardır. Maude ve benzerleri, feminizm dalgası üzerinde nereden geldikleri ve ne yöne gittikleri belirsiz kadın sanatçıları ve sadece kendilerine meşgale olsun diye sanatçı sıfatını (tıpkı Lebowski gibi ‘zor kullanarak’) taşımakla içlerindeki boşluğun önüne geçme sevdasındaki sanatçıların aslında birer taş kafalı olduklarını sert biçimde ortaya koyar.

Brandt. Jeffrey Lebowski’nin yardımcısı. Oligarkların dalkavuklarını (günümüz medyası, parti yandaşları vb.) simgeler. Brandt’in gay oluşuysa filmdeki pornografi kavramı ışığında ele alındığında, onun da ‘kendini öptürenlerden’ olduğunu bize gösterir.

‘Öpülmeyenler’ sadece oligarklar, devlet ve onun kolluk kuvvetleridir.

Jesus

Walter

Walter, Jesus ve Dooney. Halktan/çölden karakterler. Dünyayı şekillendiren ve sistemi besleyen iki majör kavram olan milliyetçilik ve din kavramları Walter ve Jesus karakterleriyle ele alınır. Dude’un bowling salonunda Jesus’un iyi oynadığını söylemesi üzerine, Walter’ın ‘Yeah, but he's a fucking pervert, Dude.’ demesiyle; ‘din’in bireyin tüm pisliklerini örtme amaçlı kullanılması, bireye büyük bir özgüven bahşetmesi, sosyo-ekonomik anlamda onu olduğundan daha üst bir seviyeye çıkarması (mor, şaşalı giysiler, din gösterişi, 'kitsch') durumları kusursuz bir biçimde özetlenir. (Jesus: ‘Nobody fucks with the Jesus’)

Walter ise, ‘milliyetçilik’ kavramının hayatta nasıl bir anlam kazandığını gösterir. Örneğin Walter, kahve içtiği cafede garsonu tersleme, yüksek sesle konuşma ve benzeri hakları büyük bir özgüvenle kendisinde bulur. Aşırı milliyetçi oluşu, Walter’u, zeki birisi olmasına rağmen, rasyonel düşünceden her zaman mahrum bırakır.

Dooney the Good
Dooney. Halk kanadının diğer bir üyesi, Dude ve Walter’ın arkadaşı. Dooney, sürüleşmenin ve korkaklığın getirdiği ahmaklaşmanın sembolüdür. Son derece saf ve iyi birisi olmasına rağmen bunlar bu düzen içinde hayatta kalabilmesi için yeterli değildir. Dooney, sistem karşısında kendisini geliştirememiş olmanın, rasyonel düşünceden uzak oluşunun faturasını Authoban grubu üyeleriyle bir kavga sırasında (faşizm) hayatıyla öder. Varlığı, ancak öldüğünde hissedilir.

Buraya bakın, burada, bu kara mermerin altında
Bir teneffüs daha yaşasaydı,
Tabiattan tahtaya kalkacak bir çocuk gömülüdür
Devlet dersinde öldürülmüştür

(Meçhul Öğrenci Anıtı, Ece Ayhan)

The Good, the Bad and the Ugly vs. The Big Lebowski
Bu üç karaktere bakarak, Sergio Leone’nin The Good, the Bad and the Ugly filmine de bir gönderme olduğunu söyleyebiliyorum. Bu filmde ‘halk tarafından’ yok edilerek cezasını çeken karakter ‘The Bad’ olurken, The Big Lebowski’de belki de en ‘iyi’ olan Dooney yok edilen karakter oluyor. Sistem için ‘The Bad’ olan Dude ise hayatta kalıyor. İki filmi tersten bir mukayeseye sokabiliyorum.

Dude’un Rüyaları

1. rüya:

Yukarıda bahsettiğim, Maude’nin adamlarıyla Dude’un evine yaptıkları baskın sırasında Dude’un bir yumrukla bayıltıldığında gördüğü rüya. Bu rüyada Dude, Maude’yi Jeffrey’in malikanesinden aldığı ve üzerinde uzanmakta olduğu halının üzerinde uçarken görür. Kendisi de, uçarak değil yüzerek (ıslaklık-seks), kendisini takip etmektedir. Maude’den hoşlandığı ve o anki halinden de epey hoşnut oluşu suratındaki ifadede açıkça görülür. Ardından bir anda elinde beliren bowling topunun ağırlığıyla yere/karanlığa hızla düşüşü ve yüzünde oluşan panik ifadesi öncelikle Maude’yle arasındaki sınıfsal ayrımın bilincine erişine (zengin kız-fakir erkek), sonrasında Maude’nin kendisini ‘öpmesi’ ile yaşadığı ejekülasyon sonrası depresyona ve Maude’nin ‘işini bitirip çekip gitmesine’ işaret eder. Bu okuma ilk bakışta anlamsız gözükse de, yaşanan cinselliğin sembolik daha doğrusu yarı-gerçek olmasıyla anlam kazanır. Başka türlü Dude’un Maude’nin evine yaptığı birinci ziyarette, sperm kontrolüne gönderilmesi bir açıklığa kavuşamaz. Koyu bir ‘feminist’ olan Maude, diğer ifadeyle ‘erkeğe eş değer’ bir figür olan Maude, baygın halde yatan Dude’u ‘öpmeden’ oradan ayrılmış olamaz. Dude’un büyük penisine hayran olmuş, ve ondan bir çocuk sahibi olma ihtirasına bürünmüştür. Bununla beraber, Dude’un penisine söz geçirememesini yeniden hatırlar ve bowling oynayanların neredeyse tamamının erkek olduklarını da buna eklersek, feminizm vs. erkek egemen dünya bahsinde oldukça sıkı bir açılıma varırız.

2. rüya.

İlk ‘rüyasında’ sadece Maude tarafından öpülen Dude’un ‘büyük namı’ kulaktan kulağa yayılmıştır. Porno film yapımcısı Treehorn’a yaptığı ziyaret sırasında gelen telefonda Dude’un kendisine ‘borcunu’ penisiyle ödeyebileceği bilgisi ulaşır (arayan yüksek ihtimalle Maude’dir, rüyada da yer alır). Treehorn’un gözleri parlar. Bu rüyada Dude artık Dude değil ‘The Dude’dür. Porno yıldızı yapılmış ve yüzlerce kadına ‘öptürülmüştür’.
Bu iki rüyayı destekler nitelikte üç metafordan daha bahsetme gereği duyuyorum:

Özel Dedektif Brother Shamus

1- Anlatıcı ve Brother Shamus-Dude Diyalogları

Bunny’nin ailesi tarafından Dude’u izlemekle görevlendirilmiş özel dedektif Brother Shamus ve filmde kovboy kostümüyle görünen anlatıcının Dude’a: ‘Bir şey söylememe izin ver. Tarzına hayranım. Her taraf adına da oynuyorsun.Herkesi idare ediyorsun. Mükemmel bir işçilik.+ Anlatıcı: Do you have to use so many cuss words?’ demeleri esasen tüm bu olan bitenler sırasında Dude’un mütemadiyen ‘öpüldüğünü’ ve ünlü bir porno yıldızı yapıldığının altını çizer. Dude, bu sözlere bir anlam veremez çünkü bundan haberdar değildir. Dude, ‘bilinçsiz’ (unconscious) ve oldukça da ünlü bir porno yıldızıdır.

White Russian.

Bira.

2- White-Russian vs. Bira

Film boyunca Dude’un elinden neredeyse hiç düşürmediği White Russian kokteyli sütle hazırlanmaktadır. Süt, beyazdır. Dude içkisini hazırlarken sütü koklar. İçtikten sonra bıyıklarında beyaz bir süt lekesi kalır. Barmenden bir keresinde “Give me a Caucasian" diyerek White-Russian ister. ‘Caucasian’ kelimesiyse ‘cocaine’ kelimesine fonetik olarak çok benzemektedir.

Bir önemi var mı? Bana kalırsa var. Paul Thomas Anderson’un Boogie Nights filminde porno film sektörünün perde arkası tüm çıplaklığıyla anlatılır. Bu sektörde ‘cocaine’, motordur. Dude’un bilincini yitirdiği anlar sıklıkla White-Russian içtiği anlara denk düşerken, Threehorn’un elinden içtiği White-Russian sonrasındaysa artık tamamen bilinçsizdir. Yanısıra, White-Russian, bu şekilde okunsun ya da okunmasın, filmin sürreal atmosferinin baş oyuncusudur. Dude’u diğerlerinden ayrıştıran, Dude’un sakin ve soğukkanlı karakteriyle özdeşleşen mükemmel bir art direksiyon unsurudur. Dude, sistemle başını belaya sokmadan önce yalnızca marihuana ve bira içmektedir. Sınıflar ayrımı-çatışması ve Dude'un 'değişimi' White Russian vs Bira+Marihuana (Çiçek Çocuklar, 68 kuşağı) ile sembolleştirilir. Filmin ‘fan’ları tarafından Dude’un resmi içkisi olarak kabul gören ve büyük sempati toplayan White Russian, ne yazık ki, Dude’un içkisi DEĞİLDİR. Filmin de üzerinde durduğu ‘hiçbir şey göründüğü gibi değildir’ temasını destekleyen trajikomik bir aldanmadır. Coen Biraderler, bir taşla çok kuş vurmuştur...

Oje.

3- Oje.

Bir sahnede Dude, bowling salonunda tırnaklarına oje sürmektedir. Dude’dan kesinlikle beklenmeyecek bu hareket bize oje kullanan diğer iki kişiyi anımsatır: Bunny Lebowski ve Jesus. Burada oje, çok öpülenlerin bir alameti farikası ve ‘zorla benzeşmek’ kaygısı (moda, marka tutkusu vb.) olarak yorumlanabilir. Dude oje sürdüğü esnada, bir porno yıldızıdır.

Final: Dude vs. The Dude vs. Nihilizm

Bitirirken, The Big Lebowski’de nihilist olarak nitelenen herkesin aslında nihilistlikle bir ilgilerinin OLMADIĞINI da eklemek isterim. Bunlardan Jackie Treehorn, ki nihilist olduğunu söyleyen Dude’dur, porno film yapımcısıdır, yani oligarklardandır. Nihilist olduğundan hiçbir şekilde söz edilemez. Yine filmdeki karakterlerce nihilist oldukları sanılan Authoban adlı eski müzik grubu, yeni porno film oyuncularının durumuysa Bunny Lebowski’nin durumuna denk düşer. İyi müzik yapmalarına rağmen piyasa müziği yaparak para kazanma hırsıyla sanatlarından ödün veren müzisyenlere benzerler. O kadar öyledir ki, grubun solistinin sevgilisinin ayak parmağını dahi keserler. Bizi burada ilgilendiren nokta, Dude’un ve arkadaşlarının bu kişileri nihilist sanıyor oluşlarıdır. Sebebi de ancak sıkı bir medya eleştirisiyle örtüşebilir. Evet; hiçbir şey, göründüğü gibi değildir.

Sosyo-ekonomik açıdan bakalım ya da bakmayalım, film bize Bunny’nin sistemin kollarına kendi arzusuyla (conscious) girmiş bir insan olduğunun da altını çizer. Devamla, Dude’un kaderi de tıpkı Fawn Kneutson’un Bunny Lebowski adını alarak iki anlamda da bedenen/fiziken/madden bütün bir varlığının (existence) kullanılması/becerilmesiyle uyuşur. Sistem, tuttuğunu ‘öper’. Dude da, ürünleştirilir, ‘The Dude’ olur. Yani sistemi en boşlayan/umursamayan/dışında kalmak isteyen kişi dahi, sistemden kendisini kurtaramamakta, bilinçsiz olarak (unconscious) da olsa kendini sistemin çarkları arasında bulmaktadır. ‘Bunny’ ile ‘The Dude’ arasında hümanizmadan, bilgiden, güzel insan olmaktan doğan bir bilinçlilik ayrımı vardır. Bu ayrımdan dolayı sisteme kendisini ‘öptüren’ Bunny bunu yalnızca para ve seks uğruna ‘bilinçlice’ yaparken, Dude, ‘bilinçsizliğinin’ kurbanı olmakta ve ‘öpülmektedir’. Buna da aldırmayanlar, işte onlar gerçek nihilistlerdir, ve her şeye rağmen ‘orada bir yerlerde olduklarını bilmek ve daha da çoğalacaklarını ümit etmek’: Güzeldir.

(Dude: ‘Yeah man, the Dude abides.’)

Filmin başından sonuna dek kullanılan The Big Lebowski= Jeffrey Lebowski=Big Brother eşleşmesi filmin anlatıcısının kapanış sözleriyle asıl anlamını bulur. ‘Big’ ünvanı yüreği de penisi gibi büyük olan Dude’a ithaf edilir:

Dude, The Big Lebowski’dir.

 DALGACI MAHMUT

İşim gücüm budur benim,
Gökyüzünü boyarım her sabah,
Hepiniz uykudayken. Uyanır bakarsınız ki mavi.
Deniz yırtılır kimi zaman,
Bilmezsiniz kim diker;
Ben dikerim.
Dalga geçerim kimi zaman da,
O da benim vazifem;
Bir baş düşünürüm başımda,
Bir mide düşünürüm midemde,
Bir ayak düşünürüm ayağımda,
Ne haltedeceğimi bilemem.

Orhan Veli

Ek 1: The Big Lebowski, anlatıcının filmin başında söylediği üzere, Dude’un değil ‘The Dude’un hikayesidir. 'Öpülen Dude’un hikayesidir. Öyleyse filmin en başında evine gelen iki tane çapulcu gerçekten de Jeffrey Lebowski’nin koskoca malikanesine baskın için yola çıkmış olabilir mi? Akla yatkın değil... Dude siyasi geçmişinden dolayı, sistem tarafından oyuna getirilerek öpülmüştür. Süpermarkette 0.65$ için çek yazması ve çekin üstüne balina resmi çizmiş olması (bir sahnede küvette dinlediği albümün adı 'Song of the Whale'dir) sembolik anlam taşır. 'Şüpheli', anarşist bir şahıstır. Yok edilmelidir. Filmin ana hikayesi budur.

Ek 2:

Dude, filmin sonunda yeniden bira içerken.

Ek 3: "Sistemler rasyonelleştikçe, insan irrasyonelleşiyor."

"Çağdaşlaşma her genç kızın başına gelmesi gereken şeyin, her genç erkeğin başına mutlaka ve inşallah gelmesi gereken süreçtir" - Ünsal Oskay.

Saygıyla...

Ek 4: Dude ve Walter'un, Dude'un arabasında buldukları 15 yaşındaki bir çocuğa ait olan ev ödevinden yola çıkarak, çocuğu hırsız sanarak evine gitmeleri ve ardından Walter'ın öfkeyle başka birisinin arabasını parçalaması, ve o kişinin de Dude'un aracını parçalaması, aslen Dude'un tıpkı Jeffrey Lebowski ile isim benzerliğinden ötürü başına gelenlere benzer. Dezenformasyon ve cehalet her zaman kaba kuvvetle ve hayal kırıklığıyla sonuçlanır. Ve evet yine: Hiçbir şey göründüğü gibi değildir.

Ek 5: Paranoyak bir yaklaşımla; çocuğun babasının bir Western dizisi olan 'Branded'in senaristi Arthur Digby Sellers oluşu şöyle de yorumlanabilir: Maude'nin Dude'a izlettiği filmde olduğu ve Treehorn'un da dediği gibi 'porno filmler' oldukça gülünç senaryolara sahiptir. Bu yüzden sistem Arthur Digby Sellers'dan Dude için sıkı bir senaryo kaleme almasını istemiştir. Jeneriği Western karakterlerle hazırlanmış olan The Big Lebowski, Dude'un porno filmidir. Yazarı, Arthur Digby Sellers'dır.

Walter'ın dizinin hayranlarından oluşu ve Dude'un ise polis aracında Branded'teki şarkıyı söylemesi de buna eklendiğinde, yeniden sıkı bir medya eleştirisine varılır. Halk medya kanalı ile kandırılmakta ve öpülmektedir.
Ek 6: Yorumlarda bahsini ettiğim okumayı buraya taşıma gereği duyuyorum: Jeffrey Lebowski ve ailesi de porno film yapımcısı olarak resmedilmiştir. Maude'un porno filmler konusundaki derin bilgisi bunu böyle düşünmek için yeterlidir. Maude, Dude'u test eden ve nakte çeviren figürdür. Film, oligarkların/sistemin halkı sömürerek/öperek kara para aklama hikayesi üzerinedir. Boogie Nights filminde de rol alan, Julianne Moore (Maude) ve Philip Seymour Hoffman (Brandt)'in filmde Dirk Diggler'a aşık oluşu The Big Lebowski'de aynı karakterlerin Dude'a aşık oluşu ile birebir benzerlik taşır, aynen tekrarlanır. Oyuncu seçimi tesadüfi değildir, porno film sektöründeki ilişkileri anımsatmak adına oldukça bilinçli bir tercihtir.

bip!

2009-10-12T16:47:00.001+03:00

'bülbülüm gel de dile' oral seks temennisi gibi sanki :l